شصت سال قبل، آمریکا دانشمندان نازی را برای هدایت پروژه های پیشرو این کشور مانند رقابت برای تسخیر فضا به خدمت گرفت. این مردان تکنولوژی های مرزشکنی را در اختیار آمریکا گذاشتند که حتی امروز نیز در خط مقدم علم و تکنولوژی قرار دارد، اما این دستاورد بی هزینه نبوده است.
پایان جنگ جهانی دوم شاهد تکاپوی فشرده برای دست یافتن به اسرار انبوه فنی آلمان نازی بود. متفقین برای به چنگ آوردن حداکثر تجهیزات و تخصص ممکن از ویرانه های رایش تقلا می کردند و همزمان سعی داشتند مانع دسترسی سایرین به این اسرار شوند.
وسعت و عمق دستاوردهای فنی بسیار پیشرفته ی آلمان، کارشناسان متفقین که نیروهای مهاجم را در سال 1945 همراهی می کردند به حیرت افکند.

موشک وی-2 از اولین موشکهای زمین به زمین (ساخت آلمان نازی)


راکت های مافوق صوت، گاز عصبی، هواپیمای مجهز به موتور جت، موشک های هدایت شونده، فناوری تجسسی و آلات پیشرفته زرهی تنها برخی از فناوری های بدیعی بود که در آزمایشگاه ها، کارگاه ها و کارخانه های نازی، حتی در زمانی که در آستانه شکست بودند، توسعه می یافت.
آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی در نخستین روزهای جنگ سرد درگیر مسابقه ای علیه زمان برای شکستن اسرار علمی هیتلر شدند.
در ماه مه 1945، قشون تحت فرمان استالین آزمایشگاه های اتمی در موسسه معتبر کایزر ویلهلم در حومه برلین را تحت کنترل درآوردند و بذر آنچه را بعدا به زرادخانه وسیع اتمی شوروی بدل شد تقدیم پیشوای خود کردند.
آمریکایی ها درست پیش از آنکه نیروهای شوروی مجتمع وسیع نوردهازن را که در دل رشته کوه های هارتز در صفحات مرکزی آلمان ساخته شده بود تصرف کنند، موشک های وی-2 را از آن خارج کردند.
به علاوه تیمی به سرپرستی ورنر وان بران که وی-2 را ساخته بود نیز به دست آمریکایی ها افتاد.

وان بران: چهره متشخص ناسا و افسر سابق اس اس


جنایات
هیو نِر، معاون فرمانده نیروی هوایی آمریکا در اروپا، کوتاه زمانی پس از به چنگ آوردن این غنایم نوشت: "اشغال تشکیلات علمی و صنعتی آلمان این موضوع را که ما در بسیاری از زمینه های پژوهشی به گونه تکان دهنده ای عقب مانده ایم آشکار کرد."
"اگر از این فرصت برای به چنگ آوردن تشکیلات و مغزهایی که آن را توسعه داده اند استفاده نکنیم و آن دو را فورا به کار نگیریم، باید برای کشف عرصه ای که قبلا کاوش شده تلاش کنیم که ما را چندین سال عقب خواهد انداخت."
به این ترتیب پروژه موسوم به "گیره کاغذ" آغاز شد که طی آن وان بران و بیش از 700 نفر دیگر از دانشمندان آلمانی را به طور مخفیانه بدون آگاهی متحدان آمریکا به آن کشور منتقل شدند. این پروژه هدف پیچیده ای نداشت: "بهره برداری از دانشمندان آلمانی برای پروژه های پژوهشی آمریکا و جلوگیری از دسترسی اتحاد جماهیر شوروی به این معدن غنی فکری."
 پس از آن تحولات سریعی روی داد: پرزیدنت ترومن پروژه "گیره کاغذ" را در ماه اوت 1945 تصویب کرد و سه ماه بعد در روز 19 نوامبر نخستین گروه از دانشمندان آلمانی وارد خاک آمریکا شدند.
با این حال یک مشکل عمده وجود داشت. ترومن به وضوح دستور داده بود که هرکسی که "عضویت او در حزب نازی ثابت می شود و در فعالیت های آن شرکت داشته یا از حامیان فعال حکومت نظامی نازی ها بوده است" از این پروژه حذف شود.
براساس این معیار، حتی شخص وان بران، برای خدمت در آمریکا واجد شرایط نبود. او علاوه بر عضویت در سازمان های مختلف نازی از اعضای بلندپایه "اس اس" (از سازمان های موازی گشتاپو) بود. در پرونده امنیتی او درج شده بود که وی یک "خطر امنیتی" به حساب می آید.
افراد ذیل از جمله همکاران وان بران بودند:
• آرتور رودلف، مدیر کل عملیاتی نوردهازن، جایی که 20 هزار برده که به کار اجباری واداشته شده بودند در جریان تولید موشک های وی-2 جان باختند. او تیم سازنده راکت "Saturn V" را که "صد در صد نازی، از نوع خطرناک" وصف می شد سرپرستی می کرد.

آرتور رودلف: یک فرد 100 درصد نازی در استخدام ناسا


• کرت دیبوس، متخصص پرتاب موشک و از افسران اس اس. در پرونده او آمده بود: "او باید به عنوان تهدیدی برای امنیت نیروهای متفقین تحت نظر و کنترل باشد."
• هوبرتوس استراگهولد، که بعدا "پدر پزشکی فضایی" لقب گرفت سیستم های "زیست یاری" تعبیه شده در فضاپیماهای ناسا را طراحی کرد. برخی از زیردستان او در اردوگاه های داکائو و آشویتس، آزمایش های انسانی انجام می دادند، جایی که اسرا منجمد شده و در اتاقک های کم فشار قرار داده می شدند که معمولا به مرگ آنها منجر می شد.
تمامی این افراد از صافی اخلاقی گذرانده شدند تا به آمریکا خدمت کنند: ارتش آمریکا که پیروزی در جنگ سرد، نه برقراری عدالت را، نخستین اولویت خود می دانست، بر جنایاتی که ادعا می شود این افراد مرتکب آن شده بودند سرپوش گذاشت و لکه های سیاه را از پیشینه آنها زدود.
و گیره ای که اطلاعات تازه آنها را در پرونده های شخصی محکم می کرد وجه تسمیه کل این عملیات شد. با گذشت شصت سال، ذره ای از اهمیت میراث آن پروژه کاسته نشده است.
می توان استدلال کرد که هواپیمای موسوم به "هورتن هو 229" با روکشی از تخته سه لای باردار کربنی با بال های رو به عقب که از چشم رادار مخفی می مانند و در سال 1944 ساخته شد نخستین هواپیمای تجسسی جهان بود.
ارتش آمریکا یکی از این مدل ها را در اختیار شرکت هواپیماسازی "نورتراپ" گذاشت. این شرکت بعدا بمب افکن های تجسسی بی-2 را که از کلیه جهات کاربردی نمونه مدرن هورتون بود ساخت.

Horten GO 229 که بمب افکن آمریکایی B-2 با الهام از این طرح سال 1944 هواپیمای آلمانی ساخته شده



موشک های کروز هنوز بر طرح موشک وی-1 استوار است و موتور جتی که نیروی محرکه هواپیمای "هایپرسونیک" پیشرفته ناسا موسوم به اکس-43 (با سرعتی پنج برابر صوت) را فراهم می کند تا حدود زیادی مدیون پیشگامان صنعت جت آلمان است.
همچنین آلمان، تاسیسات بسیار عظیمی را در تلمارک واقع در نروژ برای تولید آب سنیگن و غنی سازی اورانیوم ایجاد کرده بود که اگر بمب افکن های انگلیسی آنجا را بمباران نمی کردند در همان سال 1944 اولین سلاح هسته ای آلمان، آماده ی استفاده شده بود.
علاوه بر اینها، شمار بزرگ اسناد پروژه گیره کاغذ که هنوز محرمانه است باعث شده بسیاری از کارشناسان، از جمله نیک کوک، مشاور هوافضای "هفته نامه دفاعی جینز" مظنون باشند که آمریکا ممکن است به توسعه فناوری های حتی پیشرفته تر نازی پرداخته باشد که از جمله آنها دستگاه های ضدجاذبه است که منبع بالقوه ای برای مقادیر وسیعی انرژی خواهد بود.
کوک می گوید که این فناوری "می تواند چنان ویرانگر باشد که صلح جهان را به خطر خواهد انداخت و آمریکا تصمیم گرفته است آن را برای مدت های مدید مخفی نگاه دارد."
اما خیلی ها ضمن کف زدن برای موفقیت غیرقابل انکار پروژه گیره کاغذ، ترجیح می دهند هزاران نفری را که جان باختند تا نوع بشر به فضا برود به یاد بیاورند.

منبع: http://www.centralclubs.com/viewtopic.php?t=1621

http://www.aerospacetalk.com   

دوستان عزیز هلنطور که مطلع هستید نمایشگاه هوایی ایران امسال در تاریخ هفتم تا دهم آذر ماه در جزیره کیش  برگزار خواهد شد از این رو ضمن دعوت از دوستان برای بازدید از این نمایشگاه اعلام می دارد این وبلاگ آمادگی خود را برای دریافت مقالات و گزارشات مصور دوستان و درج در این محل را دارد

لینک مربوطه:http://www.iran-airshow.com/

با تشکر

اشاره: چندی پیش در رزمایش بزرگ پیامبر اعظم (ص) دلاورمردان کشورمان دست به آزمایش چندین سلاح جدید زدند که نمایش با شکوهی از توانمندیهای دفاعی کشورمان را در معرض دید جهانیان قرار داد. مهمترین سلاح آزمایش شده اژدری بود به نام حوت که با سرعت بیش از 100 متر بر ثانیه به هدف خود اصابت می کرد. در واکنش به آزمایش این سلاح جدید منابع غربی مدعی شدند که سلاح مذکور همان موشک اشکوال روسی است که مشخصات مشابهی با حوت دارد. این ادعا، هم از سوی مقامات ایرانی و هم از سوی مقامات بلد پایه روسی تکذیب شد. مقاله حاضر به معرفی موشک اشکوال می پردازد. هنوز در مورد مشخصات اژدر حوت اطلاعات کافی منتشر نشده است.

لازم به توضیح است که در قسمت گالری تصاویر سایت«آویا» تصاویر متعددی از این موشک روسی جهت آشنایی بیشتر علاقمندان، قرار داده شده است.

سید احسان صدر

در سال 1995، خبرهایی منتشر شد مبنی بر اینکه روسها یک موشک زیرسطحی غیرهدایت شونده توسعه داده اند که سرعت آن به طور فوق العاده ای از سرعت موشک های دیگر این رده بیشتر است و هیچ نمونه مشابه غربی نیز ندارد. از همان هنگام از این موشک با عنوان اشکوال، در منابع نام برده شد. ویژگی مورد توجه این موشک سرعت فوق العاده بالای آن در نزدیک شدن به هدف است که عملاً شانس زیادی برای شناورهای سطحی و زیرسطحی برای فرار از این موشک باقی نمی گذارد.

این موشک را می توان در دسته اژدرهای روسی کلاس BGT طبقه بندی نمود. این سیستم تسلیحاتی احتمالاً در اوایل دهه 90 میلادی طراحی شده و به تولید رسیده ودر سال 1995 که علنی شده چندین سال از به خدمت گرفته شدن آن می گذشته است.

آغاز کار بر روی این سیستم تسلیحاتی به دهه 1960 میلادی برمی گردد. درآن زمان به موسسه تحقیقاتی NII-24 به سرپرستی میخائیل مرکولوف، ماموریت داده شد تا برای مقابله با زیردریایی های هسته ای دشمن متخاصم، بر روی یک موشک زیر سطحی فوق سریع مطالعه کند. این موسسه بعدها با ادغام در چندین موسسه تحقیقاتی دیگر به سازمانی تبدیل شد که اکنون «گروه تولیدات علمی Region» خوانده می شود. تحقیقات گسترده این مجموعه تحقیقاتی بر روی مسئله «کاویتاسیون» باعث شد تا این مجموعه بتواند به ساخت موشکی فوق سریع و منحصر به فرد دست بیابد.

مدل اولیه موشک اشکوال، غیرهدایت شونده بود که به نظر می رسد یک ضعف برای این موشک محسوب می شود. گرچه این ویژگی، موشک را از خطر جم شدن (Jamming) مصون نگه می دارد. با این وجود روس ها اعلام کرده اند که مدل هدایت شونده این موشک را نیز توسعه داده اند که برای این منظور پس از آنکه مسیری را با سرعت زیاد طی نمود، سرعت خودرا کاهش می دهد تا موقعیت هدف را شناسایی و به سمت آن، مسیر خود را تصحیح نماید (هدایت آشیانه یابی).

پس از سال 1995، که روس ها در نمایشگاه دفاعی ابوظبی مدل غیرهدایت شونده اشکوال را به نمایش درآوردند کار را بر روی توسعه یک مدل پیشرفته تر از این موشک ادامه دادند که اولاً از سرجنگی غیرهسته ای (معمولی) برخوردار بود و هم قابلیت هدایت و ردیابی هدف را داشت و بدین ترتیب به نحو قابل ملاحظه ای کارایی آن نسبت به مدل بیشین افزون تر بود. روسها اولین بار این مدل را در سال 1998 آزمایش کردند.

شرکت سازنده این موشک، مدلی صادراتی از آن را نیز توسعه داده و آن را اشکوال ای نامگذاری کرده است. روسیه این موشک را در نمایشگاه دفاعی ابوظبی در سال 1999 عرضه کرده و بازاریابی آن را آغاز نمود. این مدل به گونه ای است که پیش از پرتاب آن لازم است تا موقعیت هدف و سرعت و جهت حرکت آن به اتوپایلوت (سیستم کنترل خودکار) موشک داده شود.

پس از آن موشک پرتاب شده و به عمق بهینه خود می رود. سپس موتورها را روشن کرده و به سمت هدف روانه می شود. نکته قابل توجه در این مدل آن است که این مدل مجهز به سیستم هدایت آشیانه یاب نیست.

امریکایی ها در سال 2000 تلاش کردند تا با استفاده از عوامل امنیتی و جاسوسی خود به تکنولوژی و اطلاعات این موشک دست پیدا کنند. ماجرا از این قرار بود که در آوریل سال 2000 میلادی سرویس امنیتی فدرال روسیه یک بازرگان آمریکایی به نام پوپ را دستگیر و متعاقب آن اعلام نمود که فرد مزبور تلاشهایی در جهت سرقت اطلاعات محرمانه علمی از روسیه داشته است. وی که افسر بازنشسته نیروی دریایی بود عمده تلاش خود را بر روی دستیابی به اطلاعات مربوط به تسلیحات دریاپایه متمرکز کرده بود.

اندکی بعد سرویس امنیتی روسیه اعلام کرد که پوپ تلاش کرده تا به نقشه های موشک اشکوال دست پیدا کند و وی در حالی دستگیر شده که در یک جلسه غیررسمی با یک دانشمندان روسی که در ساخت این موشک سهیم بوده ملاقاتی داشته است.

بلافاصله پس از دستگیری پوپ شخص دیگری به نام «دانیل هاوارد کیلی» در روسیه بازداشت شد. کیلی در آن زمان رئیس یک مرکز تحقیقاتی در آمریکا بود که سالهای متمادی در زمینه توسعه اژدرهای متفاوت فعالیت داشت. طبق ادعای منابع امنیتی روسیه پروفسور کیلی به مسکو آمده بود تا برای گرفتن اسناد «اشکوال» به «پوپ» مشاوره فنی دهد.

اظهارات کیلی به عنوان شاهد مورد استفاده روسها قرار گرفت و وی پس از اثبات ادعای منابع امنیتی روسیه به آمریکا بازگردانده شد. پوپ پس از 8 ماه حبس و با وجود محکوم شدن به 20 سال حبس با نظر مساعد «ولادیمیرپوتین» به خاطر ملاحظات انساندوستانه آزاد شد. وی مبتلا به سرطان استخوان بود.

منابع امنیتی ایالات متحده ادعا کرده اند که موشک اشکوال مدل اولیه که از سرجنگی هسته ای بهره می گیرد یک موشک انتحاری است. چرا که هم هدف و هم زیردریایی که موشک از آن شلیک می شود با هم از بین می روند. البته روسها این ادعا را رد کرده اند با استناد به این موضوع که ساختار دوجداره مستحکم زیردریایی های روسی توانایی تحمل موج فشاری شدید ناشی از انفجار هسته ای زیر آب را دارد.

مشتریان:

طبق گفته منابع روسی، در اواسط دهه 50 میلادی حدود 40 فروند از این موشک از نوع صادراتی آن (اشکوال-ای) با سرجنگی متعارف به چین تحویل داده شد.

مدلهای مختلف موشک اشکوال

الف-مدل اولیه:

این مدل همانطور که گفته شد غیرهدایت شونده است. از سرجنگی هسته ای برخوردار بوده و بردی در حدود 16(؟) کیلومتر دارد.

ب-مدل بهبودیافته:

این مدل همان مدل اولیه است که از سرجنگی متعارف درآن استفاده شده و سیستم هدایت بر روی آن نصب شده است.

ج-اشکوال-ای:

مدل صادراتی موشک اشکوال که به جای سیستم هدایت از یک اتوپایلوت بهره می گیرد و لازم است قبل از شلیک، موقعیت، سرعت و جهت حرکت هدف به آن داده شود. این مدل دارای سرجنگی معمولی بوده و مشخصات فنی آن در قسمت مشخصات فنی موشک در همین نوشتار آمده است.

مدلهای دیگر:

اطلاعات بسیار اندکی از ادامه تحقیقات بر روی این موشک تاکنون منتشر شده است. شایعات، سرعت این موشک را حتی تا 720 کیلومتر بر ساعت نیز عنوان می کنند و حتی برخی منابع برد مدل بهبود یافته این موشک را تا 100 کیلومتر نیز ذکر نموده اند. به هرحال اطلاعات رسمی و منتشر شده ای در این رابطه موجود نیست.

مشخصات فنی موشک:

اشکوال یک موشک زیرسطحی سوخت جامد است که با بهره گیری از پدیده سوپرکاویتاسیون قادر است با سرعتهای بسیار بالایی (3 تا 4 برابر اژدرهای معمولی) به سمت هدف روانه شود.

این موشک با تولید حبابهای بخار که از نوک دماغه و پوسته خود خارج می کند لایه ای از گاز در اطراف خود شکل می دهد و بدین ترتیب خود را از تماس مستقیم با آب و پسای قابل ملاحظه ناشی از آن دور می کند.

این موشک قابلیت پرتاب از روی شناور و یا زیردریایی در عمق 100 متری را دارد. با سرعت حدود 50 نات (93 کیلومتر بر ساعت) کپسول پرتاب خود را ترک می کند. با فرو رفتن در آب و رسیدن به عمق مناسب، موتور خود را روشن کرده و به سمت هدف راهی می شود.

از چالش های فنی توسعه چنین موشکی می توان به کاویتاسیون اشاره نمود که لازم است میزان حبابهای کاویتاسیون برای حفظ و پایدار نگهداشتن لایه گاز اطراف موشک ونیز رسیدن به کمترین پسا کنترل شود. در همین رابطه توجه به تداخل گازهای خروجی از راکت و نیز سطوح کنترل موشک با لایه گاز ایجاد شده در اطراف آن، پیچیدگیهای این مساله را روشن تر می سازد. به ویژه زمان شروع به کار موتور و شرایط گذار (Transision) ناشی از آن از این حیث قابل توجه است.

سیستم هدایت چنین موشکی نیز با چالشهای خود روبرو است. تغییر محیط سیال اطراف موشک، شکست امواج و نیز سرعت خودموشک از مواردی است که هدایت آن را با مشکلات عدیده ای مواجه می سازد.

پی نوشت: 

کاویتاسیون چیست؟

زمانی که فشار روی سطح کم فشار یک ملخ که در حال چرخش در آب است از حدی پایین تر می رود یک فضا ی خلائی شکل می گیرد که البته اصطلاحاً خلاء گفته می شود و در عمل خلاء کامل نیست. بلکه در این ناحیه فشار نسبت به فشار محیط کمتر می شود. در این ناحیه به جای آب، بخار آب دماغه و پوسته این موشک به بیرون تزریق می شود وبدین ترتیب موشک همواره در حبابی از بخار آب حرکت می کند که روشن است در این صورت پسای بسیار کمتری را به همراه خواهد داشت. این ایده اصلی بسیار ساده به نظرمی رسد ولی به خصوص هنگامی که موشک قرار باشد تغییر مسیر دهد یا در معرض امواج قرا رگیرد و یا هنگامی که موتور روشن می شود وهنوز به وضعیت پایدار نرسیده حفظ این حباب به شکلی پایدار که از اثرات تداخل کمترین تاثیر را بپذیرد کار ساده ای نیست.

 منبع:avia.ir

نگاهی به توان دفاعی حزب الله در نبرد سی و سه روزه ( قسمت اول)

مقدمه :

پیروزی حزب الله در جنگ سی و سه روزه نقطه عطف مهمی در تاریخ جنگ های منطقه ای محسوب می شود. هم اکنون کارشناسان نظامی دنیا  در حال تحلیل مولفه های گوناگون این جنگ نابرابر و ناکامی ارتش مجهز اسراییل در برابر گروه چریکی حزب الله هستند.

از طرفی در این جنگ، حزب الله شیوه های بدیعی را در نبرد با نیروهای اسرائیل به کار گرفت. به طوری که کارشناسان نظامی غرب و اسراییل اعتراف کرده اند که مقابله با شیوه های چریکی حزب الله کار ساده ای نیست. اکنون این پرسش اساسی مطرح است که چگونه حزب الله به این موفقیت دست یافت؟ و چگونه است که یک چنین گروهی با امکانات محدود توانسته ارتش قدرتمند اسراییل را به "خانه عنکبوت" تبدیل کند.

جنگ اخیر نشان داد که سلاح و جنگ افزار پیشرفته و مدرن تنها فاکتور پیروزی نیست بلکه نحوه ی استفاده از این جنگ افزارها با توجه به مشخصه های تاکتیکی و استراتژیکی بسیار اهمیت دارد.

در این نوشتار تلاش شده تا با بررسی جز به جز توان دفاعی حزب الله با گردآوری نقل  قول های مختلف، اجمالا جمع بندی در این زمینه، ارائه شود. در این نوشتار بعضا به اسامی اشاره شده که عناوین برخی از سیستم های تسلیحاتی کشورمان است. طبعا استفاده از تسلیحات ایرانی در این نبرد، همچنان که توسط مقامات عالی رتبه کشورمان نیز تکذیب شده، مورد تایید « آویا» نیست. ولی از آنجا که این امر به کرات در منابع غربی مورد اشاره قرار گرفته، ذکر آنها به همان شکل در این نوشتار نیز می تواند نگاه « دیگران» را به این نبرد به گونه ای روشن تر به خواننده منتقل نماید. این مطلب در دو بخش تقدیم خوانندگان می گردد. در بخش اول، عمدتا توان موشکی حزب الله و عملکرد دفاعی اسراییل در مقابل آن، مورد توجه قرار گرفته و در بخش بعد ، به کاربرد پهپادها در این جنگ ، عملیات زمینی و دریایی طرفین پرداخته خواهد شد.

دو رزمنده در حال حمل یک راکت کاتیوشا

- توان موشکی

در هفته ی اول جنگ نیروهای حزب الله از راکت های 107 و 122 میلیمتری استفاده می کردند که دارای برد کمتر از 20 کیلومتر می باشند. موشک های فجر 3 و فجر 5 از هفته دوم جنگ مورد استفاده قرار گرفتند که دارای بردهای 45 و 75 کیلومتر و  با قدرت تخریبی بیشتر از موشک های 122 و 107 میلیمتری کاتیوشا بودند. موشک های کاتیوشا علی رغم برد کمتر و دقت پایین، تاثیر گذار نشان دادند چون نیروی دفاعی اسراییل در دفع این موشک های کوتاه برد ناتوان بودند. علت این ناتوانی را می توان به صورت زیر توضیح داد:

اسراییل با همکاری آمریکا هزینه ی زیادی برای ساخت و توسعه سیستم دفاع ضد موشکی بر ضد موشک هایی از جمله Scud که در جنگ خلیج فارس از آنها آسیب دیده بود، پرداخت کرده بود، اما عملا این سیستم دفاعی ( ABM) در این جنگ به کارش نیامد. اسراییل لانچرهای این سیستم ضد موشکی را در نزدیکی حیفا مستقر کرده بود. این سیستم با موشک های Patriot اهداف را مورد اصابت قرار می دهد اما عملا این موشک ها در مقابل راکت های کاتیوشا که دارای برد کمتری هستند کاری نمی توانند بکنند. چون که زمان پرتاب کاتیوشا بسیار کوتاه تر از آن است که موشک های پاتریوت بتوانند آنها را رهگیری کنند. و مورد دیگر اینکه استفاده از موشک های پاتریوت یعنی استفاده از موشک های چند میلیون دلاری بر ضد راکت های چند هزار دلاری حزب الله و این یعنی هزینه ای بسیار زیاد برای انهدام احتمالی یک راکت ارزان قیمت کاتیوشا.

شماتیکی از نحوه به کارگیری سیستم دفاع لیزری

به نقل از خبرگزاری CBS، اسراییل با همکاری آمریکا در حال کار بروی سیستم دفاع لیزری (THEL) بر ضد چنین موشک هایی است ولی تاکنون پس از 10 سال هم چنان این پروژه ناتمام مانده است. چالش بزرگ برای این سیستم ها هوای مه آلود و غبار آلود است که کار لیزر را مختل می کند.

به گفته خبرگزاری رویترز حزب الله دارای 13000 موشک کاتیوشا با برد 12 مایل بود. اما آمار منتشره در آخر جنگ بهره گیری از ، نزدیک به 14000 موشک کاتیوشا را نشان می دهد.

تصویر هوایی اسراییل از یک لانچر راکت متعلق به حزب الله

 پیش از این هم CNN خبر از وجود 10000 موشک کاتیوشا در توپخانه ی نیروهای حزب الله داده بود. استراتژی حزب الله در استفاده از مهماتش در طی جنگ تغییر می کرد. در ابتدای جنگ حزب الله از موشک های کوتاه برد در پاسخ و تقابل با حملات اسراییل استفاده میکرد. در هفته دوم جنگ حزب الله از موشک های فجر 3 و فجر 5 و یا خیبر 1 استفاده کرد تا فشار سیاسی بیشتری به اسراییل وارد کند. در هفته ی آخر وقتی که تمام نیروهای حزب الله تحت محاصره قرار گرفته بودند و اسراییل هم مساله آتش بس را در ابهام گذاشته بود، حزب الله با ارسال تعداد زیادی موشک ، دفعتا توان موشکی قابل ملاحظه ای را از خود به نمایش گذاشت و بدین ترتیب نشان داد که گذشت نزدیک به یک ماه از آغاز نبرد و در عین حال محاصره منطقه توسط اسراییل، چیزی از توان موشکی آن نکاسته است. 

این تصویر برخی از مناطقی را در اسرائیل که حزب الله موفق شده هدف قرار دهد نشان می دهد.

شاید یکی از راه حل های اسراییل در مقابله باراکت های کاتیوشای حزب الله، کاری بود که انگلستان با موشک های V-2 آلمان در جنگ جهانی دوم انجام داد. در سال 1994 آلمان تعداد زیادی موشک 13 تنی V-2 به سمت لندن شلیک کرد، که این موشک های ابتدایی قابل دفاع نبودند، بنابراین انگلستان لانچرهای آنها را در هلند مورد هدف قرار داد.

 ولی در این راه هم اسراییل با مشکل روبرو است چون به نظر می رسید که حزب الله از لانچرهای متحرک استفاده می کرد که ثابت نبودند. از سوی دیگر تعداد بسیار زیادی راکت کاتیوشا می توانند در کمتر از یک ساعت شلیک شوند.

موشک فجر3 که به ادعای منابع غربی موشک های خیبر حزب الله از خانواده همین موشک ایرانی است .

بنابراین با جابجایی این لانچرها در عین حفظ قدرت شلیک این راکت ها در حجم مناسب، امکان مورد اصابت قرار گرفتن آنها نیز از دشمن گرفته می شد. البته اسراییل به نقل از خبرگزاری بالتیمورسان احتمالا در زدن موشک های دور برد تر فجر 5  ( به ادعای این خبرگزاری) موفق تر بوده است. به نقل از همین خبرگزاری فجر 5(احتمالا همان خیبر 1) بیشتر از یک ساعت طول می کشد تا لانچر آن نصب شود که زمان قابل توجهی است. البته پس از نصب قادر به پرتاب چهار موشک در کمتر از 30 ثانیه است. شایان ذکر است که این موشک دارای برد 45 مایل است و ارتفاع قبل از زاویه گیری آن 95000 فوت است. و هر تغییری در باد، میزان سوخت و کوچکترین خطایی در ارتفاع و جهت باعث می شودکه راکت بسیار دورتر از هدف اصابت کند.

تصویر یک سیستم پرتاب متحرک راکت های کاتیوشا را نشان می دهد.

 به ادعای این خبر گزاری موشک های فجر 5 ( همان خیبر 1 ) سرجنگی 385 پوندی و برد 46 مایل و هم چنین Zelzal-2  با برد 124 مایل از موشک های احتمالی حزب الله هستند که می توانند خطر بزرگی برای مناطق دور دست تر اسراییل از جمله تلاویو باشند.مجله الکترونیکی "تکنولوژی ریویو" وابسته به دانشگاه MIT فهرست موشک های احتمالی مورد استفاده در جنگ اخیر را اینگونه منتشر کرده است.

یک دستگاه لانچر کاتیوشا

نام موشک - قطر(میلیمتر) - سرجنگی(کیلوگرم) - برد موشک(مایل)

کاتیوشا-  122 -6   -13  

کاتیوشای بهبود یافته - 122-6 - 19

راکت های سوریه ای - 220-40 - 43

راکت های ناشناخته -240 - 18 -6   

فجر3-240-90-26

فجر5-330-90-46

خیبر1-302-302-100

زالزال- 610-400-130
 گزارش این مجله نیز اسراییل با همکاری آمریکا در حال آزمایش و توسعه یک سیستم لیزر شیمیایی پر انرژی است تا بتواند اهداف پرنده و راکت های کوچک و کوتاه برد را از بین ببرد. اخباری از آزمایش این سیستم در سال 2000 منتشر شد که حاکی از آن بود که این سیستم توانسته 2 موشک کاتیوشا را در آسمان نابود کند. ولی جنگ اخیر نشان داد که این سیستم هنوز به مرحله عملیاتی نرسیده است.

بقایای یک موشک خیبر که به ادعای منابع اسرائیلی از خانواده موشک های فجر ساخت ایران است. منابع اسرائیلی دخائر حزب الله از این نوع موشک ها را تا 500 فروند نیز پیش بینی کرده اند.

-          کارائی دفاع هوایی

نیروهای حزب الله علی رغم بضاعت اندک شان در دفاع هوایی موفقیت هایی هم داشته اند. بنا به یک سری منابع در 17 جولای  گزارشاتی در مورد سقوط یک فروند هواپیمایF-16  منتشرشده بود که البته مقامات اسراییلی آن را تکه آتش گرفته از یک موشک اعلام کردند و به این ترتیب این خبر را تکذیب کردند. با توجه به پوشش هوایی نیروی هوایی اسراییل و سیستم ضد هوایی نه چندان قدرتمند نیروهای حزب الله که توانایی پوشش ارتفاعات بالا را ندارد  به نظر نمی رسد که حزب الله توانسته باشد به چنین مهمی نائل آید.

برخی منابع معتقدند که حزب الله از موشک های ایرانی زلزال نیز برخوردار است.

هم چنین نیرو های حزب الله در اقدامی دیگر موفق به ساقط کردن یک فروند هلیکوپتر فوق سنگین CH-53 شدند. که 5 سرنشین آن کشته شدند. CH-53 هلیکوپتر نظامی ترابری سنگین و یکی از بزرگترین هلیکوپتر های دنیا می باشد. به گفته برخی منابع از جمله پایگاه اینترنتیGlobal security این هلیکوپتر توسط موشک های ضد تانک حزب الله مورد اصابت قرار گرفته است.  

 تصویر، یک دستگاه ضد هوایی متعلق به حزب الله را نشان می دهد

 -          کارایی نیروی هوایی اسراییل (IAF)

نیروی هوایی اسراییل در طول جنگ مورد انتقادهای بسیاری قرار گرفت. که مهمترین آن به کارگیری تجهیزات ، هواپیماها و جنگنده های نیروی هوایی بدون توجه به مشخصه  ی تاکتیکی آن ها در جنگ بود. علی رغم تجهیزات خوب شناسایی و رهگیری نیروی هوایی اسراییل (IAF) که عمدتا F-16 و F-15 و پهپادهای نظامی بودند، نتوانستند جلوی شلیک موشک های کوچکی که ازمناطق مرزی به سمت شمال اسراییل شلیک می شد را بگیرند.

برخی منابع آمار هلی کوپترهای ساقط شده اسرائیلی را تا 3 فروند هم ذکر می کنند. این تصویر یک فروند هلی کوپتر Ch-53 را نشان می دهد که در درگیری ها با موشک های حزب الله ساقط شد.

 پس از 16 روز بمباران مواضع حزب الله توسط اسراییل ، دیلی نیوز اعلام کرد که  نیروهای حزب الله هم چنان توانایی پرتاب موشک های زیادی علیه اسراییل را دارند. و بنا به گفته این رسانه، فقط 25% لانچرهای حزب الله تا آن زمان از بین رفته بودند. به این ترتیب این ادعای منابع اسراییلی که دو سوم موشک های دور برد حزب الله  را از بین برده اند جای تردید فراوان دارد. همچنان که تحرکات حزب الله در روزهای پایانی جنگ نیز این موضوع را تایید می کند.

 بعضی از منابع اسراییلی ادعا کرده اند که نیروهای حزب ا... هم چنان دارای یک سکوی پرتاب یا بیشتر برای موشک های  Zelzal-2 یا nazeat-10 می باشند.

منبع:avia.ir

اشاره: بحث نوسازی و تجهیز نیروی هوایی کشورمان، بحثی است که پس از پایان جنگ تحمیلی، همواره مطرح بوده است. اما در عمل، به دلیل مشکلات سیاسی و ... و تا حدودی نیز کم توجهی مسولان، این مساله هنوز به درستی پیاده نشده است. در این راستا، نگاهی به وضعیت نیروهای هوایی کشورهای منطقه و همچنین بررسیبرنامه های آتی این نیروهای هوایی، می تواند مسایل مختلفی را در مورد جایگاه نیروی هوایی کشورمان و وضعیت فعلی آن روشن سازد. به علاوه، داشتن اطلاعات کافی از ساختار نیروهای هوایی مختلف و نحوه آرایش این نیروها مساله ای است که می تواند بسیار مفید واقع شود. این اهداف مسائلی هستند که آویا تلاش خواهد کرد طی سلسله مقالاتی به بررسی آنها بپردازد.

 نیروی هوایی پاکستان (PAF) از روز 15 اوت 1947 با تعدادی خلبان و هواپیما کار خود را آغاز کرده و در حال حاضر PAF دارای حدود 330 هواپیمای جنگنده و 45000 پرسنل است. استخوان بندی نیروی هوایی پاکستان از پنج معاونت عملیات، مهندسی، پرسنل، برنامه ریزی و آموزش تشکیل شده است.

1- نیروی هوایی پاکستان  - ساختار فرماندهی

از لحاظ جغرافیایی، PAF به سه مرکز فرماندهی تقسیم می‌شود. این مراکز عبارتند از بخش شمالی (واقع در پیشاور)، بخش مرکزی (واقع در سرگودا) و بخش جنوبی (واقع در مسرور کراچی). این مراکز فرماندهی دارای 4 مرکز عملیاتی واقع در شمال (پیشاور)، غرب(کویته)، مرکز (سرگودا) و جنوب (کراچی) و هفت مرکز گزارش و کنترل فرعی است.