منبع:www.daneshju.ir

امیر سرتیپ خلبان علی‌محمد نادری، یکی از نوادر بر جای مانده از دفاع مقدس است؛ او خلبان آخرین جنگنده‌ای بود که پیکر مطهر سرتیپ خلبان شهید عباس بابایی را به طور شگفت‌آوری در ظهر قربان بر پایگاه دوم شکاری تبریز بر زمین نشاند.

به گزارش خبرنگار «بازتاب» در نخستین روزهای تهاجم گسترده ارتش عراق به جلگه زرخیز خوزستان، او و هم‌رزمانش در پایگاه شکاری دزفول، نخستین سلحشورانی بودند که پیش از استقرار نیروهای زمینی، سپاه و نیروی مردمی، با حمله گسترده به نیروهای زرهی و همچنین انهدام پل‌ها،‌ معابر، پایگاه‌ها، پادگان‌ها و نیروهای پشتیبانی ارتش بعثی، مانع از حرکت گسترده و شتابان آنان شدند.

انجام نزدیک به 150 مأموریت جنگی با جنگنده‌های «F-14» و «F-5» و تصدی مسئولیت آموزش و یکنواختی گردان‌های شکاری پایگاه هوایی دزفول، فرماندهی گردان شکاری پایگاه دوم، همکاری با شهیدان بابایی، اردستانی، ستاری در تشکیل قرارگاه رعد، مقاومت عملیات پایگاه پنجم، جانشین فرماندهی پایگاه‌های چهارم و دوم و فرماندهی پایگاه دوم شکاری، تنها بخشی از کارنامه درخشان وی در هشت سال دفاع مقدس است.

او که همچنان پس از 35 سال خدمت صادقانه در نیروی هوایی ارتش و تصدی مسئولیت‌های جانشینی معاونت عملیات ـ فرماندهی آماد و پشتیبانی، جانشینی هماهنگ‌کننده نیروی هوایی و مدیرعاملی سازمان صنایع هوایی ایران، عاشقانه تجارب گرانقدر خویش را در اختیار فرماندهان عالی‌رتبه قرار می‌دهد، خاطرات نابی از رزم‌های هوایی، به ویژه از نبردها در عملیات کربلای 5 و تفکرهای بومی فرماندهان دارد.

وی در این‌باره می‌گوید: عملیات پیروزمندانه «کربلای 5» در نوع خود، عملیات منحصر به فرد نظامی است، و هرچند تاکنون از زوایای کلاسیک و غیرکلاسیک، تجزیه و تحلیل شده است، از دیدگاه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، کم‌تر به آن دقت شده است.
در حالی که فرماندهان و متخصصان نیروی زمینی با نگرش خاص خود این عملیات را تجزیه و تحلیل و بعضا نقد می‌کنند، از نگاه «قرارگاه رعد» ـ قرارگاه عملیات هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ـ این عملیات از جهات گوناگون بسیار مؤثر بود که علاوه بر دستاوردهای سیاسی و نظامی، باعث انهدام بسیار گسترده نیروهای زرهی عراق شد.

سازماندهی سریع نیروهای عملیاتی به فاصله پانزده روز پس از عملیات «کربلای 4» با تفکر بومی فرماندهان در قرارگاه خاتم‌الانبیا و در حالی که دشمن گمان می‌کرد نیروهای ایرانی دست‌کم تا چند ماه آمادگی عملیات نخواهند داشت، با اجرای دقیق اصل غافلگیری در یکی از دشوارترین مناطق جنگی، شوک بسیار سنگینی را بر دشمن وارد ساخت.

در این عملیاتف هرچند ما در جبهه کوچکی در شرق بصره با دشمن درگیر شدیم، انسجام و یکپارچگی همه نیروها، اعم از نیروهای بسیج و سپاه، نیروی زمینی و دریایی ارتش و همچنین حضور گسترده و بسیار مؤثر نیروی هوایی، توانست تجهیزات زرهی و نیروهای عراقی را در بالاترین حد ممکن منهدم کند.
جنگنده بمب‌افکن‌های نیروی هوایی با بیش از سیصد سورتی پرواز و استفاده از بمب‌های سنگین، آنچنان جهنمی برای دشمن ساختند که تا پیش از این حتی به خواب هم ندیده بودند.

دشمن که در این منطقه ماه‌ها پیش از عملیات «کربلای 4» با الهام از طرح‌های اسرائیلی، اقدام به ایجاد خاکریزهای مثلثی و ایجاد استحکامات بسیار گسترده در آنها کرده بود، گمان نمی‌کرد این خاکریزها به گورستان نیروها و تجهیزات آنان بدل شود، اما بار دیگر حضور نیروهای بسیار معتقد در زمین و پشتیبانی هوایی معادله جنگ را به نفع جمهوری اسلامی ایران عوض کرد.

خلاصه آن که این بار نیز استراتژی نظامی شهیدان بابایی، ستاری و اردستانی در ایجاد تفکر بومی، تغییر تاکتیک‌های پروازی، رویکرد به خودکفایی به ثمر نشست و در این عملیات به رغم استفاده از تاکتیک پرواز در ارتفاع سطح ـ که در این ارتفاع انواع آتش اعم از گلوله‌های توپ، تانک، خمپاره، سلاح‌های نیمه‌سنگین و سبک و انواع ترکش وجود دارد ـ حتی یک گلوله یا ترکش به جنگنده‌های ما اصابت نکرد!
این استراتژی پیشتر در عملیات «والفجر 8» نیز بسیار مؤثر واقع شده بود و انهدام نزدیک به چهل فروند هواپیماهای پیشرفته دشمن و ایجاد روش‌های نوین، موجب برتری هوایی، نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران بر نیروی هوایی بسیار مجهز عراق شده بود.

وی در پایان گفت: «پیروزی عزت‌مند» در عملیات «کربلای 5» ناشی از عوامل متعددی بود، اما به طور کل، حضور نیروی مؤمن و معتقد در خطوط اول جبهه، یکپارچگی میان نیروی زمینی ارتش با سپاه و بسیج و عملیات و پوشش گسترده هوایی و انهدام زرهی ارتش عراق، مهم‌ترین این عوامل است.
منبع:بازتاب

مبحث تاکتیک های هوایی و مانور ها مبحثی شیرین و جالبی است که طرفداران خاص خود را دارد . امید وارم اطلاعاتی را که در زمینه تاکتیک های جنگ هوایی و پروازی و مانور هواپیماها در اختیار دارم در اختیار شما قرار دهم . بیشتر  مطالب مربوط به سوخو 27 و خانواده فلنکر خواهد بود . استال اسپین جز مانورها و تاکتیک ها محسوب نمی شود . ولی به لحاظ اهمیت و کاربرد هایی که در مقالات بعدی خواهد داشت به خاطر نیاز به بعضی اصطلاحات خاص  خود را ملزم به نوشتن این مقاله نمودم . 

استال  اسپین

استال اسپین حالت پروازی هواپیمای جنگنده است که این حالت در اثر افزایش زاویه حمله ( AOA ) و اغتشاش جریان هوا بر روی بال ایجاد می گردد . چنین  شرایطی تا زمانی که زاویه حمله کاهش پیدا نکند  بر طرف نمی گردد . اگر در طول استال یاو قابل توجهی وجود داشته باشد اسپین یعنی چرخش مارپیچ به سمت زمین روی می دهد .  خلبانی که هواپیمای خود را به سوی خط مقدم عملیاتی هدایت می کند همواره باید برای اجتناب از چنین شرایطی تلاش نماید . زیرا تحت این شرایط طی مدت زمان بازگشتن به موقعیت مناسب از نبرد عقب خواهند بود  .

خلبان چنانچه  در یک شرایط خارج از کنترل از ارتفاع 1500 متر پایین تر آمد باید Eject کند که این مورد شامل استال اسپین نیز می شود . سیستم کنترل پرواز بطور طبیعی هواپیما را ( در اینجا منظور سوخو 27 و خانواده فلنکر می باشد ) به زاویه حمله ( AOA ) 27/5 درجه محدود می نماید . و استال در زاویه حمله 33 درجه روی می دهد . در شرایط نرمال خلبان می بایست هواپیما را از این وضعیت نامطلوب به دور نگه دارد . با این وجود راههای برای وجود برای غیر فعال کردن سیستم و یا اعمال 15 کیلوگرم نیروی اضافی بر روی دسته فرمان محدود کننده AOA را تحت الشعاع قرار می دهد . همچنین رادر بطور کلی برای تسهیل گردش به ویژه در سرعت پایین مورد استفاده قرار می گیرد .

در اینجا به موادری که باعث ایجاد استال اسپین می شود می پردازیم .

1- چرخش شدید حول محورهای عرضی و عمودی هواپیما باعث ایجاد یک مولفه پیچ ناپایدار می گردد که این خود موجب می شود AOA از حد مجاز فراتر رود .

2- زوایای اسلیپ بالا که در زاویه حمل ای که به میزان عملیاتی حداکثر می رسد گسترش می یابند ممکن است به استال زود رس منجر شوند .

3- منحرف کردن دسته فرمان در مسیر رل با زوایای حمله ای که به میزان عملیاتی حداکثر می رسد ممکن است به عملکرد معکوس و شاید یک استال زودتر منجر شود مانند زمانی که خلبان دسته فرمان را به طرف چپ حرکت می دهد اما هواپیما به طرف راست بنک می کند .

این مقاله تنها خلاصه ای بود از استال و اسپین که در مقالات آینده به تشخیص استال و اسپین و خروج از آن خواهیم پرداخت

یکی از پشتوانه ها و تکیه گاه های نظامی کشورها در عرصه بین المللی، قدرت موشکی آنهاست. در جهان امروزی به رغم امضای پیمان نامه های متعدد کشورها و قراردادهای بین المللی که برای کنترل تکنولوژی موشکی در سازمان ملل به امضاء می رسد، در نهایت کشوری حرف اول را می زند که به لحاظ موشکی مجهزتر باشد.
تا قبل از جنگ جهانی دوم- بنا به مقتضیات جنگ- فقط چندین کشور که در حال جنگ بودند ابرقدرت موشکی محسوب می شدند (مانند روسیه و آلمان). در واقع جنگ برای اینها مانند کاتالیزوری در جهت پیشرفت صنایع موشکی بود؛ همچنان قدرتمند و قدرتمندتر می شدند و این امر موجب رعب و وحشت کشورهای دیگر شد، چرا که از همان ابتدا هم پیش بینی می شد اگر فقط چند ابرقدرت خاص، این تکنولوژی را به دست می گرفتند، دیگر پاسخ ندادن به درخواست های آنها کار مشکلی بود.
پس از فروکش کردن التهابات جنگ جهانی دوم، بسیاری از کشورها دست به کار شدند و شروع به ساخت یا حداقل خرید موشک کردند زیرا می دانستند اگر سیستم موشکی قوی داشته باشند، پشتوانه خوبی برای حفظ امنیت دارند. هرروزه انواع موشک ساخته و آماده می شد و در این میان یک فناوری، توجه همگان را بیش از دیگر شاخه ها به خود جلب کرد و آن، تکنولوژی ساخت موشک های بالستیک بود.
برد بسیار بالا و توانایی حمل مقدار زیاد مهمات، آنها را از سایر موشک ها متمایز می سازد و همین موضوع، موجب رعب و وحشت و نگرانی می شود. با اینکه یک موشک بالستیک به خودی خود یک سلاح کشتار جمعی (WMD) محسوب نمی شود، ولی می تواند مقدار زیادی از انواع سلاح های کشتار جمعی را حمل کند و به عنوان یک منبع نگرانی برای کشورها به حساب آید.
تکنولوژی موشک های بالستیک هم پس از جنگ جهانی دوم نمو پیدا کرد و از دهه ۱۹۵۰ ابرقدرت هایی موشکی به وجود آمدند که تهدیدی برای کشورهای دیگر محسوب می شدند. در این عرصه، اتحاد جماهیر شوروی یک سر و گردن از رقبای خود بالاتر بود. با گذشت زمان، قدرتش بیشتر و بیشتر می شد و همواره حرف اول را در این زمینه می زد. این مسئله، کشورهای دیگر- مخصوصاً رقیب سرسختش یعنی ایالات متحده آمریکا- را آزار می داد.
شوروی در عین حال با توجه به مصالح سیاسی- اقتصادی اش، بخشی از این قدرت را با برخی کشورها- به ویژه چندین کشور آسیایی، تقسیم کرد. این قضیه آمریکا را به تأملی سخت در عرصه نظامی کشاند زیرا به جز قدرتمندشدن کشورها، این نگرانی وجود داشت که کشورهای قسمت سلطه، خود به تنهایی به گسترش تکنولوژی موشک بالستیک دست یافته و به ساخت موشک بپردازند.
تقریباً تمامی کشورهای آسیایی، خریداران بسیار خوبی برای روسیه هستند و در فهرست موشک های این کشورها، حداقل نام چندین نوع از موشک های روسی دیده می شود. حتی به غیر از کشورهای آسیایی، اروپایی ها نیز به همین گونه اند.
به غیر از روسیه و چین، در آسیا به تازگی بهترین پیشرفت ها نصیب کشورهای ایران و کره شمالی شده است؛ البته هند و پاکستان نیز به دلیل ساخت کلاهک های اتمی از قدرت های موشکی آسیا محسوب می شوند.

کره شمالی با داشتن موشک های بالستیک از قبیل تائپودونگ ۱ و ۲ یا نودونگ ۱ و ۲ به گستره ای به شعاع ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کیلومتری اطراف کشورش مسلط است و ایران نیز با داشتن موشک های زلزال و شهاب ۳ (موشک شهاب ۴ نیز در حال آزمایش است) قدرت بزرگی محسوب می شود.
نگرانی های آمریکا از گسترش و فروش موشک های بالستیک از زمان دولت رونالد ریگان شروع شد، به نحوی که تمرکز نیروی نظامی آمریکا را بر این موضوع برانگیخت و زمانی که شوروی نخستین موشک بالستیک قاره پیما (ICBM) خود را پرتاب کرد -که توانایی حمل تسلیحات هسته ای و غیرهسته ای در حجم بالا را داشت- نیروی نظامی آمریکا موفق به طرح سیستم دفاع موشک های بالستیک شد. ریگان، طراحان و مهندسان هوا- فضای خود را بر سیستم ابتکاری دفاع راهبردی- فضایی متمرکز کرد که این تمرکز موجب ارتقای چشمگیر سطح تکنولوژی دفاع موشکی بالستیک (BMD) آمریکا شد. گونه های جدید این سیستم که در دوران ریاست جمهوری جورج بوش می بینیم هم، گونه های تکمیل یافته دوران ریگان است.
بسیاری از کارشناسان دفاعی آمریکا متذکر شدند که سیستم دفاع موشکی بالستیک بسیار پرهزینه تر از سیستم حمله موشکی است و باید بیشتر به حمله موشکی متکی شود. موشک های بالستیک در جنگ ها خسارات زیادی به کشورها وارد کرده اند. به عنوان مثال در جنگ جهانی دوم(طی سال های ۴۵-۱۹۴۴)آلمان بیش از ۳۰۰۰ موشک بالستیک با نام V-۲ (ملقب به اسلحه انتقام) به انگلستان و آنتورپ شلیک کرد. در جنگ ایران و عراق بارها از موشک های اسکاد روسی استفاده شد. در جنگ خلیج فارس، عراق از موشک های بالستیک استفاده کرد و بسیاری از نقاط عربستان سعودی را در سال ۱۹۹۱ نشانه گرفت که یک موشک به یک پایگاه نظامی آمریکا شلیک شد و ۲۸ سرباز آمریکایی را کشت.
موشک های بالستیک همواره باعث ایجاد تنش بین کشورها بود؛ برای نمونه، بحران موشک های بالستیک کوبا در سال ۱۹۶۲ که با تحویل موشک های دوربرد شوروی به کوبا، جنگ سرد را گرم تر کرد. یا بحران تایوان در سال ۱۹۹۶ پس از انتخابات دموکراتیک چین چندین موشک بالستیک به خطوط کشتیرانی نزدیک تایوان شلیک کرد و در اواخر بحران تائپودونگ در سال ۱۹۹۸ که کره شمالی یک موشک بالستیک را به طور غیرمنتظره ای روی محدوده هوایی ژاپن آزمایش کرد که باعث اعتراض کشورهای غربی شد.
هنگامی که آمریکا و شوروی پیمان منع گسترش موشک های بالستیک را امضا کردند، فقط ۹ کشور موشک بالستیک داشتند، ولی امروز بیش از ۳۰ کشور، موشک بالستیک دارند و ۱۴ کشور در تولید یا صادرات موشک بالستیک و تکنولوژی مربوط به آن دست دارند. پس همیشه تهدید شلیک یک موشک بالستیک از طرف این کشورها وجود دارد و باید جوابی در قبال آن موجود باشد.
در پی نگرانی های جهانی برای جلوگیری از این امر، موافقت نامه بین المللی کنترل تکنولوژی موشکی (MICR) -که موافقت نامه ای داوطلبانه است- در سال ۱۹۸۷ بین ملل مختلف برای کنترل جابه جایی و خرید و فروش موشک ها و تکنولوژی های مربوطه که قابلیت حمل سلاح های کشتار جمعی (WMD) را ایجاد می کند، بسته شده است. اما آیا می توان مطمئن بود که تمامی کشورها به همه توافقنامه هایی که تاکنون امضا کرده اند، پایبندند؟

موشک بالستیک چیست ؟
یک موشک بالستیک در حقیقت یک ماشین تحویل موشک- مولد، شامل سیستم رهیابی و محفظه حمل مهمات است که اساساً علیه اهداف زمینی و سطحی مورد استفاده قرار می گیرد. انواع گوناگون موشک های بالستیک بر حسب برد، طبقه بندی می شوند. نوع خاصی از موشک های بالستیک وجود دارد که از زیردریایی ها شلیک می شود و SBLM نام دارد. در ساخت موشک های بالستیک، مبحث «پیشران» که مشخص کننده برد موشک است مهمترین مسئله محسوب می شود و پس از آن میزان توانایی حمل مهمات که قدرت تخریب آن را افزایش می دهد.
موشک های بالستیک به موشک هایی می گویند که تا ارتفاع بسیار بالایی اوج می گیرند(که این قسمت راه با موتور روشن انجام می شود) و مابقی راه را با استفاده از نیروی جاذبه زمین به سمت هدف می روند که مانند یک سقوط آزاد البته با هدایت صحیح است.
برخی از موشک های بالستیک حتی از جو زمین نیز خارج می شوند و با استفاده از یک ماشین ورود مجدد (RV) به جو باز می گردند که برد بسیار بالایی دارند.

موشک های بالستیک از لحاظ برد به ۵ گروه زیر تقسیم می شوند:
۱- موشک جنگی کوتاه برد با میزان برد ۱۵۰ کیلومتر
۲- موشک بالستیک کوتاه برد با میزان برد ۱۵۰ تا ۷۹۹ کیلومتر
۳- موشک بالستیک میان برد با میزان برد ۸۰۰ تا ۲۳۹۹ کیلومتر
۴- موشک بالستیک دوربرد با میزان برد ۲۴۰۰ تا ۵۴۹۹ کیلومتر
۵- موشک بالستیک قاره پیما با میزان برد ۵۵۰۰ کیلومتر به بالا

موشکهایی با سوخت پیشران جامد
سوختهای پیشران از یک نوع سوخت و یک اکسنده تشکیل شده‌اند. برای روشن شدن موشک ، کافی است یک جرقه کوچک سوخت پیشران آنرا آتش بزند. سوخت آتش گرفته تا آخرین قطره می‌سوزد. گازهای حاصل از سوخت پیشران را از طریق دماغه انتهایی موشک خارج می‌شوند. اولین موشکها را احتمالا در قرن یازدهم میلادی در کشور چین ساخته‌اند. آنها موشکهایی بودند که از سوخت پیشران جامد استفاده می‌کردند. سوخت موشک یک نوع باروت بود که از مخلوطی از نیترات پتاسیم ، زغال چوب و سولفور تشکیل شده بود.
موشکهایی که از سوخت پیشران جامد استفاده می کنند، اغلب به عنوان موشکهای تقویت کننده‌ای استفاده می‌شوند که نیروی اولیه موشکهای بزرگتر را تأمین می‌کنند. موشکهای بزرگتر خود از سوخت پیشران مایع استفاده می‌کنند. بزرگترین موشکهای مصرف کننده سوخت جامد با 45 متر ارتفاع جزء موشکهای تقویت کننده شاتل فضایی ایالات متحده محسوب می‌شوند. آنها حاوی 586500 کیلوگرم (2/1 میلیون پوند) سوخت پیشران هستند که بطور متوسط 13 میلیون تن (5/3 میلیون پوند نیرو) نیروی پیشران را تولید می‌کنند.
این موشکها را طوری طراحی کرده‌اند که بعد از اتمام سوخت و افتادن در دریا ، از دریا بیرون کشیده شده ، دوباره برای مأموریتهای بعدی سوختگیری می‌شوند. ساخت موشکهایی که از سوخت جامد استفاده می‌کنند چندان دشوار نیست. آنها مقدار زیادی نیروی پیشران را در یک مدت زمان کم تولید می‌کنند. تنها ایراد این نوع موشکها این است که بعد از روشن شدن به راحتی خاموش نمی شوند. به عبارت دیگر ، نمی‌توان آن را به آسانی تحت کنترل درآورد 

موشکهای با سوخت مایع
اکثر موشکهایی که از آنها در پروازهای فضایی استفاده می‌شود، از سوخت پیشران مایع بهره می برند. سوخت و اکسنده که در مخزنهای جداگانه‌ای نگهداری می‌شوند، هر دو مایع هستند. پمپهای قدرتمندی آنها را به محفظه احتراق می‌برند؛ در آنجا آنها باهم ترکیب شده ، شروع به تولید گازهای خروجی می‌کنند. گازهای مذکور نیز به نوبه خود از دماغه انتهایی موشک خارج می‌شوند. بعضی از موشکها از یک ماده قابل اشتعال سریع برای شروع احتراق استفاده می‌کنند. سوخت پیشران سایر موشکها هنگام ترکیب سوخت و اکسنده شروع به احتراق می‌کند
اما روش احتراق در این موشکها اکسنده و سوخت باهم ترکیب می‌شوند و در محفظه احتراق شروع به سوختن می‌کنند. سپس گازهای خروجی حاصل از فرآیند احتراق از دماغه خارج و به عنوان نیروی پیشران ، موشک را به طرف جلو حرکت می‌دهند.
توجه کنید کمتر از سوخت مایع در موشکهای بالستیک استفاده می شود مگر در انواع قاره پیما که نیاز به رانش بیشتری دارند و گرنه بیشترین مورد استفاده در موشکهای فضایی است

طرز کار وساختار یک موشک بالستیک

منبع:iran-airforce.blogfa.com

دوستان در زیر سه عکس بسیار زیبا از نیروی هوایی هند (نیرویی چابک و قدرتمند)را مشاهده خواهید کرد و در انتها لینکی برای دیدن عکس های بیشتر در اختیار دوستان قرار خواهد گرفت

به امید اینکه مورد توجه قرارگیرد

این هم بقیه عکس ها
http://perso.orange.fr/aeromil-yf/news%202005.htm

منبع:انجمن هوافضا(با تشکر از علی عزیز)