یاک 42 فارس ایر قشم

نگاه به آسمان.آرزوی پروازی دوباره.رویایی شیرین 

رستوران هوایی مهرآباد 

تیک آف زیبای ایرباس 300 هما در فرودگاه آمستردام 

لطیفترین لگوی ایرلاین های جهان 

یاس ایر 

هلی کوپتر هوانیروز !نه ببخشید نیروی انتظامی!نه شرمنده  هلیکوپتر امداد. 

دود غلیظى در تونل پیچید. همه از دور و بر "لانچر" فاصله گرفتند. فقط آل‏على پشت فرمان نشسته بود. دنده ماشین به سختى با صداى گوشخراشى جا رفت. لانچر روى پاى خودش حرکت مى‏کرد. با تمام دودى که راه انداخته بود غرشکنان عقب مى‏رفت؛ چون باید از "رمپ" پایین مى‏آمدیم، لازم بود همین طور عقب عقب از تونل خارج شویم. سعى مى‏کردیم با پروژکتورهاى سیار آل على را هدایت کنیم. بعضى از بچه‏ها ماسک ضدگاز زدند. بعد از حدود نیم ساعت لانچر با ته از غار بیرون آمد. همه تکبیر گفتند. بیچاره آل على عین زغالى‏ها شده بود. خلبان رستمى روى موتور به او گفت دنبالش بیاید. حالا لانچر با دنده دو حرکت مى‏کرد. مثل یک کامیون معمولى قدرت "مانور" داشت. خیلى سریع به یک محوطه باز رسیدیم. جهت کلى موشک رو به هدفى بود که از پیش تعیین شده بود. حالا بچه‏هاى الکترونیک مشغول به کار شدند.
همه چیز سریع پیش مى‏رفت. تصمیم گرفتیم اول صبح عملیات را آغاز کنیم تا هوا روشن شود و بچه‏ها با دقت بیشتر بتوانند جهت‏یابى کنند. صبح چوپانان دیدند یک مجسمه ابوالهول جلوى آن‏ها سبز شده است. حتى گوسفندها هم "بر و بر" ما را نگاه مى‏کردند. همه آنها سحر به صحرا مى‏رفتند. هر چه نیرو داشتیم دور لانچر مستقر کردیم. یک تور استتار هم احتیاطا روى آن انداختیم. چند ضدهوایى روى وانت گذاشتند و دور و اطراف گشت مى‏دادند. قبلاً خلبان رستمى با فرماندهى هماهنگ کرده بود که نیروهاى نفوذى ما در نزدیکى هدف مستقر شوند و ما را از اصابت موشک باخبر کنند. تهران هم در انتظار بود. هدف هم مهم بود: زرادخانه "ش.م.ر". فقط صداى قلب خود را مى‏شنیدیم و صداى بع بع گوسفندها را. بچه‏هاى الکترونیک روى کاغذها و اعداد و ارقام غرق بودند. زمان شلیک فرا رسید، شمارش معکوس شروع شد. ما هم سعى کردیم در خاکریزها و تپه‏ها خود را مستقر کنیم. به چوپان‏ها گفتیم که خود و گوسفندها را حفظ کنند. هیچ بعید نبود، موشک در جا منفجر شود.
وقتى دستور آتش داده شد، صدا مهیبى با آتش زیاد و گرد و خاک بسیار محوطه را فرا گرفت. ناخودآگاه همه سر خود را در دو دست گرفتیم و درازکش خوابیدیم. نمى‏دانم چقدر طول کشید؛ ولى احساس کردیم صداى موشک لحظه به لحظه از ما دورتر مى‏شود و در دود و گرد و غبار مى‏توانستیم آتش عقب آن را ببینیم. هرکس دوربینى داشت، با آن نگاه مى‏کرد. موشک رفت؛ ولى کجا؟ همه منتظر خبر بودیم. بى‏سیم با "وزوز" زیاد مشغول به کار بود. خبرها با رمز رد و بدل مى‏شد. حالا منتظر نیروهاى نفوذى خود در دل خاک دشمن بودیم. سریع لانچر را به داخل پایگاه آوردیم. درها سریع بسته شد. نگهبان‏ها به سر پست خود رفتند و ما هم در اتاق بى‏سیم پایگاه مستقر شدیم تا از نتیجه کار خود باخبر شویم. تقریبا نیم ساعت شد؛ ولى خبرى نشد. نیروهاى نفوذى ما، هیچ خبرى از موشک ندادند. کم کم این احساس به ما دست داد که شاید موشک فرارکرده. با ایستگاه‏هاى دیگر خود در عمق خاک دشمن تماس گرفتیم، آن‏ها هم خبرى نداشتند. دیگر ناامید شده بودیم. معلوم نبود موشک کجا فرار کرده که هیچ‏کس از آن خبر نداشت. بچه‏هاى الکترونیک باز هم شروع به دعوا کردند. یکى گفت چرا "تانژانت" نگذاشته، حالا دیدى چى شد؟ از خستگى همه خوابیدیم. وضع همه درب و داغون بود. هر کس گوشه‏اى افتاد. دیگر امید ما از اطلاع‏رسانى عوامل نفوذى در عمق خاک دشمن قطع شد. به غیر از نگهبانان همه بیهوش شدند. چند روز کار طاقت‏فرسا و آخر هم هیچ.

نزدیک ظهر بود. در حالت خواب و بیدارى بودیم. ناگهان بلندگوى پایگاه صداى مارش نظامى را از رادیوى ایران پخش کرد. هر وقت این مارش زده مى‏شد و گوینده مى‏گفت "شنوندگان عزیز، شنوندگان عزیز" همه مى‏فهمیدیم عملیات پیروزمندانه‏اى رخ داده است؛ اما این بار گوینده شورش را در آورده بود. هى مى‏گفت: "شنوندگان عزیز، شنوندگان عزیز"؛ ولى اصل خبر را نمى‏داد. تقریبا همه بیدار شدیم؛ ولى حال بلند شدن نداشتیم. حتما خبر مهمى بود. معلوم بود پیروزى بزرگى است. ما که شکست خوردیم حداقل یک پیروزى بزرگ درد ما را کم مى‏کرد. همه زیر پتو ول مى‏خوردیم تا این گوینده چیزى بگوید. جان ما را به لب رساند. بى‏سیم ما که خفه شده بود و از دیده‏بان‏هاى نفوذى خودى خبرى نمى‏رسید. تقریبا ارتباط ما قطع شده بود. فقط صداى رادیو جاذبه داشت.
ناگهان از رادیو خبر رسید که ایران براى اولین بار موفق شد که قلب پایتخت دشمن را هدف موشک قرار دهد! معلوم شد یک یگان موشکى دیگر به موازى ما وارد عمل شده بود و آن‏قدر خود را نزدیک جبهه رسانده که توانسته بود با دقت مرکز حساس پایتخت را هدف بگیرد. دقت عمل فوق‏العاده بالا بود. یک موشک با دقت زایدالوصفى که باید از فن‏آورى بالایى برخوردار باشد، به بزرگ‏ترین و مرتفع‏ترین بانک در پایتخت دشمن اصابت کرده و آن را منهدم کرده بود. شاید بچه‏ها از قسمت‏هاى دیگر به فن‏آورى هدایت لیزرى دست یافته‏اند. همه از جا پریدیم. تکبیر گفتیم. مهم نبود ما باشیم یا دیگرى. مهم این بود که دشمن بازداشته شود تا با موشک به شهرهاى ما حمله نکند. معلوم بود، اینجا سر کار بوده‏ایم. بى‏انصاف‏ها نگفتند که جاى دیگر این فن‏آورى پیشرفته را در اختیار دارند و ما را این قدر به دردسر انداختند. شاید هم ما براى رد گم کردن دشمن باید فعال مى‏شدیم تا جاى دیگر عمل کنند؛ ولى از مسوولان ستاد این همه پیچیدگى و ضریب هوش بعید بود، ولى حالا که شد، ما هم اعتماد به نفس بیشترى به دست آوردیم که خلاصه تهران هم کارى کرد؛ چون در جبهه عملاً هر چه بود در خطوط اول بود و ستادهاى مرکزى فقط هورا مى‏کشیدند و ما هم لنگ مى‏کردیم و این بار برعکسش شد. بچه‏ها جاهاى خواب خود را جمع کردند. همه به هم تبریک مى‏گفتند.
من به خلبان رستمى گفتم اگر اجازه بدهید من به تهران بروم. تقریبا اکثر بچه‏ها مى‏خواستند برگردند. چند فروند موشک دیگر در پایگاه بود که مى‏توانستند روى لانچر نصب کنند و براى کار ایذایى استفاده شود؛ ولى دیگر به ما نیازى نبود. تقریبا آماده شدیم که برگردیم. ناگهان بى‏سیم به صدا درآمد. بى‏سیم‏چى هاج و واج بود. گوشى را به خلبان رستمى داد. یکى از دوستان نزدیک در تهران بود، به خلبان تبریک مى‏گفت. حتما درجه و ترفیع گرفته بود. شاید هم بچه‏اش دنیا آمده بود؛ ولى خانمش هفت‏ماهه بود! شاید بچه عجله داشت. ناگهان خلبان غش کرد! این دیگر چه خوشى است که خلبان غش کند؟ زبانش بند آمد. با "تته، پته" به ما گفت که موشک ما تا پایتخت رفته و به بانک مرکزى خورده است. ما به جاى غش کردن، عین مجسمه به همدیگر نگاه مى‏کردیم. سکوت عجیبى بود. معلوم شد، موشک فرار کرده و از برد عادى خود حدود چهل کیلومتر بیشتر رفته است. حاج آل على با صداى بلند آیه 17 سوره انفال را خواند که "خداوند تیر را پرتاب کرد"، حالا باید گفت که: "خداوند موشک را پرتاب کرد نه شما".
آرامش خاصى بر همه مستولى شد. احساس مى‏کردند همه چیزمان خدایى است، حتى شادى نمى‏کردیم. احساس مى‏کردیم آنقدر خدایى شده‏ایم که به شادى نیازى نیست. همه با آرامش رفتیم که دومین موشک را براى پرتاب آماده کنیم. بعد از مدتى به خودمان آمدیم. کم‏کم، احساس قدرت مى‏کردیم. چهار فروند موشک دیگر داشتیم.

دنیاى سرمایه‏دارى و کمونیست‏ها هر دو به توافق رسیدند که ایران را سخت محاصره اقتصادى کنند تا قطعنامه 598 را بپذیرد. ایران هم صفت دنیاى سرمایه‏دارى را مى‏دانست که طالب جنگ‏هاى کنترل شده و کوتاه مدت است نه جنگى که پایان آن در دست آن‏ها نباشد. ایران مى‏خواست جنگ را طولانى کند و این براى جهان سرمایه‏دارى که در مناطق نفت‏خیز احتیاج به کنترل داشت ضرر زیادى بود. کسى هم فکر نمى‏کرد ایران بتواند این همه تحمل جنگ را داشته باشد و طولانى‏ترین جنگ معاصر را تحمل کند. با آنکه توان داشتیم که موشک را به قیمت خوب از واسطه‏ها بخریم؛ ولى به ما نمى‏دادند. دنیاى سرمایه‏دارى گونه‏اى است که اگر پایش پیش بیاید براى پول به همه چیز خیانت مى‏کنند. به شرط آنکه اسمشان رد نشود. خیلى‏ها زیرآبى به ما خبر مى‏رساندند. همه چیز براى ما قابل استفاده بود. از موتور قایق‏هاى ورزشى تا موشک؛ اما پرتاب اولین موشک ایران باعث شد تا ولوله‏اى در غرب بیفتد و ایران توانست از تجربه مرد چهار زنه به خوبى استفاده کند.
نقل است که مردى چهار زن داشت. روزى همه زن‏ها دست به دست هم دادند و مرد بیچاره را محاصره اقتصادى کردند و از اتاق‏هاى خود بیرون کردند. مرد بیچاره شب در حیاط خوابید؛ ولى وقت سحر خود را به داخل حوض انداخت. چنان در حوض پرید که صداى آب تا چند خانه آن طرف‏تر شنیده شد. زن‏هاى خانه هر کدام از پنجره اتاق به حیاط نگاه کردند و دیدند مرد در حال آب تنى است. فکر کردند یکى از زن‏ها خیانت کرده و مرد را به اتاق راه داده است. لذا همه سعى کردند دل مرد را به دست بیاورند و او را به اتاق خود بکشانند.
حال پرتاب موشک چنان سر و صدایى ایجاد کرده بود که همه فکر کردند قدرت جدیدى به ما موشک داده است. همین امر باعث شد که از بلوک‏هاى مختلف به ما موشک بدهند و ما هم به جاى ادامه ساخت شروع به خرید کردیم و این امر باعث شد راحتى خرید را به سختى ساخت ترجیح دهیم. در هر صورت جنگ به مرحله جدیدى رسید و ما به موشک‏هاى متنوعى دست یافتیم. یقینا هم غرب سعى داشت فن‏آورى پیشرفته‏ترى را به دشمن بدهد، به ویژه تجهیزات خطرناک "ش.م.ر".

ویژه نامه فارس در هفته دفاع مقدس

خارج از شوخی وضعیت داخلی این هواپیما ازبسیاری از هواپیماهای شرکت های ایرانی که در حال پراوزهستند بهتر و تمیز تر به نظر می آید گویی جای این هواپیما در آسمان و جای هواپیماهای برخی ایرلاین های ما(نظیر فوکر ۱۰۰ های قدیمی آسمان یا توپولف های ۱۵۴ ایرتور) در نمایشگاه هوایی می باشد.نظر شما چیست؟!

 این بمب خبری بود که توسط خبرگزاری فارس منتشر شد و واکنش های زیادی در سطح جهان ایجاد کرد بگونه ای که بازار فروش نفت با افزایش ناگهانی قیمت نفت مواجه شد.کشورهای مختلف نیز به آن واکنش های گوناگونی نشان دادند.بعدا معلوم شد هواپیمای فوق فالکنی است که تحت اجاره نیروهای نظامی مجارستان قرار داشته و در حال حمل چند نظامی بلند پایه مجاری به اردوگاه ناتو در افغانستان بوده است.حرکت فوق جدا از واکنش هایی که در بر داشت و منجر به معذرت خواهی رسمی سفیر مجارستان در ایران شد می توان یک پیام روشن برای دشمنان ما نیز باشد که فکر جسارت و بی حرمتی به خاک پاک ایران را نداشته باشند.زیرا اگرچه هواپیمای فوق از نوع نظامی نبود ولیکن عدم واکنش ما سبب می شد آنها جسارت پیدا کرده و فردا با جنگنده های خود حریم هوایی ما را نقص نمایند.سربلند باشید 

                                                                                                                 مجله هوایی

اولین عکس(داغه داغ)از این پرنده زیبا در مهرآباد 

 دوستان عزیز وبلاگ مطلع شدیم شرکت هواپیمائی فارس ایر قشم اقدام به خرید یک فروند بوئینگ ۷۶۷ اردنی نموده و در چند روز آینده این هواپیما وارد ایران خواهد شد.البته اگر اتفاق خاصی نیفتد و تله تحریم های آمریکا دامنگیر آن نشود. 

بوئینگ ۷۶۷ هواپیمایی مناسب بوده و می تواند نقطه عطفی در نحوه انجام خدمات رسانی ایرلاین فوق باشد. 

به امید روزی که شاهد پرواز تعداد بیشتری هواپیما در این ایرلاین ثروتمند ولیکن کوچک باشیم 

US Airways
http://www.airliners.net/photo/US-Airways/Boeing-767-201-ER/1401439/M


Air Canada
http://www.airliners.net/photo/Air-Canada/Boeing-767-233-ER/1398948/M/


Delta Air Lines
http://www.airliners.net/photo/Delta-Air-Lines/Boeing-767-232/1013193/M 

بالاخره حاج آل على پشت "لانچر" خودکششى نشست. مثل یک تریلر بزرگ بود و موشک پشت آن سوار بود. باید آن را به محوطه مى‏رساندیم. غار، بیش از یک در کشویى آهنى ضدانفجار نداشت. آل على پشت فرمان نشست. استارت زد. دود غلیظى فضا را فرا گرفت و موتور با هیبت غول‏آسایى، نعره مى‏کشید. در کشویى باز شد. على آقا، متخصص در ماشین‏آلات سنگین بود. دیپلم داشت، ولى در کار عملى حرف نداشت. ماشین را در دنده یک گذاشت ولى صداى عجیب و غریبى از گیربکس به گوش مى‏رسید. زود ماشین را خاموش کرد. گفت گیربکس دستکارى شده است. جناب سروان با تعجب گفت یقینا کار کارشناسان کشورهاى دوست عربى است که نه تنها وسایل الکترونیک را دستکارى مى‏کردند بلکه به گیربکس آسیب زده‏اند. بچه‏ها تصمیم گرفتند این غول را هول بدهند و یک تراکتور هم آن را بکشد تا بتوانیم به محوطه برسیم. همه دست به کار شدند. سیم بکسل، تراکتور، همه سربازها و افسرها براى کشیدن "لانچر" به محوطه بسیج شدند، حتى نگهبان‏ها. موج شعار "موشک جواب موشک" همه را فرا گرفته بود. سعى عجیبى بود. این غول بى‏شاخ و دم راه افتاد. على آقا یا همان آل على، پشت فرمان بود. غول به نزدیکى در غار رسید. هر چه به در نزدیک‏تر مى‏شد، تعجب همه بیشتر مى‏شد. با کمال تعجب "لانچر" به درگیر کرد. لانچر حدود ده سانتى‏متر بزرگ‏تر از در غار بود. هیچ‏کس نمى‏دانست این غول از چه درى وارد غار شده که حالا بیرون نمى‏رود. همه چشم‏ها به طرف من دوخته شد. من هم هر چه نقشه سایت، عکس هوایى و برداشت خود را از این مجموعه نگاه مى‏کردم، چیزى غیر از در غار به نظرم نمى‏رسید. همه در ناباورى و یأس قرار گرفتند، ولى نمى‏دانستیم راز این کار چیست. از جناب سروان که قبل از انقلاب در اینجا گروهبان بود، خواستم چیزى بگوید. چیزى نداشت، فقط گفت ایرانى‏ها حق داخل شدن به اینجا را نداشتند، مگر چند نفر محدود که آن‏ها هم بعد از انقلاب فرار کرده‏اند. از او خواهش کردم هر چیزى که یادش مى‏آید بگوید. رفتیم قسمت‏هاى دیگر غار را سر زدیم، ولى هر راهرویى کوچکتر بود.
اولین کارى که کردم، فرض کردم از همین در که تنها در غار بود اگر موشک شلیک شود چه مى‏شود. دیدم هیچ، اگر از این محوطه کوچک موشک پرتاب شود، یقینا محوطه آسیب سختى مى‏بیند. حداقل فضایى که ما براى پرتاب نیاز داشتیم، دو برابر محوطه‏اى بو دکه تمام درهاى غار به آن باز مى‏شد. پس این در براى پرتاب موشک و احتمالاً ورود موشک به کار نرفته است. پس این غول چگونه وارد غار شده است؟ همه شروع کردند به گشتن تا اینکه کلیدى، چیزى، ابزارى، یا اتاق فرمانى پیدا شود تا قسمتى از دیواره غار از جاى خود حرکت کند. هر چه مى‏گشتیم، مأیوس‏تر مى‏شدیم.
دیگر نیمه‏هاى شب شده بود. "لانچر" جلو آمده بود و جاى خواب بچه‏ها را که چند شب آنجا خوابیده بودند گرفته بود. خواستند جاى تمیز دیگرى پیدا کنند اما همه جا پر از روغن، ابزار و خلاصه کثیف بود و کسى هم حال تمیز کردن نداشت. حتى سربازها هم "دمغ" بودند. لباس همه کثیف شده بود. هنوز دود کامیون یا لانچر از محوطه غار کاملا خارج نشده بود. بعید بود که آمریکایى‏ها این قدر بى‏سلیقه باشند که کامیون را داخل غار روشن کنند. پس کلید کار کجاست؟ حاج آل على، ناگهان بلند به همه گفت: مردم مى‏گویند "موشک جواب موشک" شما کارى نکنید که این شعار تبدیل شود به "پوشک جواب موشک". همه بى‏اختیار خندیدند. تصمیم گرفتیم شب استراحت کنیم و در روز از بالاى کوه و محوطه و از داخل جستجو را ادامه دهیم. یک قسمتى از غار که شبکه فلزى داشت، قابل تمیز کردن بود. بچه‏ها مشغول تمیز کردن شدند تا حداقل کمى استراحت کنند.حالت "خوف و رجا" بود.
بچه با شلنگ آب قسمت فلزى را شستند و سریع آنجا را تمیز کردند. همه کار مى‏کردند. سربازها رفتند و در آسایشگاه خود و افراد اعزامى خلبان رستمى در سایت کنار موشک خوابیدند. کیسه خواب، پتو، همه چیز آماده شد. همه دراز کشیدند ولى کسى خوابش نمى‏برد. بوى خاصى پس از شستشو در محوطه پیچید. مثل بوى پشم گوسفند بود. تصمیم گرفتیم آن شب تمام چراغ‏ها را خاموش کنیم تا شاید بتوانیم بخوابیم. در آهنى غار هم باز بود و سر موشک خارج از غار. این بدترین حالت بود، چون اگر یک بمباران انجام میشد، موشک منفجر مى‏شد.
از همه بدتر اینکه تراکتور بیرون بود و نمى‏توانستیم کامیون حامل موشک را به داخل بکشیم.
تاکنون این منطقه مورد تهاجم قرار نگرفته بود؛ ولى معلوم نبود امشب "بز نیاوریم." تجسم انفجار این مشک داخل غار باعث شد دوباره همه بلند شوند. هر چه زور زدیم کامیون تکان نخورد. دنبال جایى مى‏گشیم که طناب را به آن ببندیم و با قرقره آن را بکشم. هیچ جاى مناسبى در غار پیدا نشد که قرقره را به آن نصب کنیم. ناگهان یکى از بچه‏ها که پتوى خود را روى یک دسته فلزى انداخت بود آن را به همه نشان داد، شاید فرجى باشد. پتو را کنار زدیم. دوباره بچه‏ها کیسه خواب و دیگر وسایل خواب خود را از کف فلزى برداشتند و آماده شدند که طناب را به کمک چند قرقره بکشند. خوشبختانه قسمت فلزى کف غار حالت شیار و شبکه‏اى داشت و انسان روى آن سر نمى‏خورد؛ ولى قسمت‏هاى دیگر همه صاف و صیقلى بود. طناب به آرامى محکم شد و حالت کشش پیدا کرد. کامیون با موشک آرام، آرام راه افتاد. طناب از سیم بکسل بهتر بود؛ چون اگر پاره مى‏شد، حداقل جرقه یا ضربه‏اى به موشک اصابت نمى‏کرد؛ چون با هر ضربه، فاجعه‏اى رخ مى‏داد. فکر انفجار موشک ذهن همه را مشغول مى‏کرد. کامیون چند سانتى‏متر راه نیفتاده بود که ناگهان صداى مهیبى همه جا را فرا گرفت.
صداى یا الله، یا على، یا ابوالفضل بلند بود و خلاصه هر کس به کسى متوسل مى‏شد. صدا همه غار را فرا گرفت. نفهمیدم‏چى شد. در یک لحظه همه خود را در زمین و هوا دیدیم. نفهمیدیم که انفجار بود یا چیز دیگر. موشک منفجر شده بود؟ طناب هم اگر پاره مى‏شد، این قدر سر و صدا نداشت. خلاصه بعد از چند ثانیه که براى ما چند ساعت طول کشید - و شاید در همان چند لحظه تمام خاطرات زندگى براى هرکس دوره شد - ما به زمین افتادیم و روى هم در غلتیدیم. همه جا تاریک شد. تنها، نورى از محوطه به داخل غار مى‏تابید. سکوت و سکون همه جا را فرا گرفت. فقط ناله بعضى از دوستان به گوش مى‏رسید. نمى‏دانستیم چه اتفاقى افتاده است. سربازان که در آسایشگاه بودند با صداى مهیبى که شنیده شد به طرف غار آمدند. هرکس چراغ قوه‏اى داشت. نمى‏دانستیم مرده‏ایم یا زنده؛ ولى درد، به ما فهماند که زنده‏ایم. پاى چوبى من درآمده بود و نمى‏دانستم کجا افتاده و حتى خودم کجا هستم. بوى تعفن خاصى به مشام مى‏رسید. ناگهان احساس کردم تعداد زیادى گاو و گوسفند نعره زنان در حال فرارند. نمى‏دانم رویا بود یا نه؛ ولى بوى پشکل و پشم مشام ما را مى‏آزرد. آرام آرام یکدیگر را صدا کردیم. یکى از سربازان فیوزهاى برق را دوباره راه انداخت. چراغ‏ها و پروژکتورها روشن شدند.
خودمان را در وضع عجیبى دیدیم. موشک در آرامش خوابیده بود؛ ولى بچه‏ها در گودالى افتاده بودند که در انتهاى آن صداى گاو و گوسفند به گوش مى‏رسید. همه ما را بالا آوردند. پاى چوبى من هم پیدا شد. هنوز سر و وضع خود را تمیز نکرده بودیم که ناگهان همه تکبیر گفتند، سربازها که خیلى جوان بودند پایکوبى مى‏کردند. غلغله‏اى بود. تازه فهمیدیم چى شده بود. با خدا باش، خدا با توست. دستگیره‏اى که طناب به آن وصل شده بود در واقع اهرم یک "رمپ" فلزى بود که وصل مى‏شد به یک تونل با پیچ سى درجه که از آن تونل موشک‏ها را وارد غار اصلى یا "شیلتر" مى‏کردند. انتهاى غار بعد از پیچ هم یک در فلزى داشت، که بعد از انقلاب از تورفتگى آن براى آغل گوسفندان استفاده مى‏کردند و آن طرف کوه بود. به عبارتى موشک از خارج محوطه آن طرف کوه وارد مى‏شد و از رمپ بالا مى‏آمد و در ایستگاه نگهدارى مى‏شد و از در جلو افراد و وسایل تعمیر و نگهدارى را وارد مى‏کردند؛ چون ورود موشک‏ها یک بار انجام شده و دیگر خارج نشده بود، ورودى اصلى بعدها توسط چوپان‏ها کور شده بود. مخصوصا بعد از انقلاب که بیشتر جنبه نگهدارى موشک براى ارتش مطرح بود تا استفاده از آن. حالا این راه کشف شده بود. متأسفانه آنهایى که فرار کرده بودند تمام نقشه‏هاى مجموعه را منهدم کرده یا با خود برده بودند.

 نکته:بدلیل رعایت مسائلی که این وبلاگ خود را پایبند آن میداند آن دسته از اطلاعات و آمار و ارقامی که در این مقاله ذکر شده در بخش هایی که لازم بوده دستخوش خود سانسوری گردیده است.  

 F-4E Phantom II
در بعد هوایی:
رادار AN/APQ-120 ویژه فانتوم ئی طراحی شد به طوری که علاوه بر قابلیتهای درگیری با اهداف هوایی توانایی بررسی و آنالیز وضعیت اهداف زمینی را داشت.هنگام امضای نخستین قرار داد خرید فانتوم ئی در سال 1348 سفارش صدها فروند موشک AIM-7E-3 اسپارو بسته شد این موشک رادار سلاح اصلی فانتوم در درگیری های فامد یا برد متوسط بود.
سلاح بعدی در بعد هوایی موشک گرمایاب AIM-9P سایدویندر میباشد. این موشکهای چابک و سریع برای درگیری های برد نزدیک و یا در میدان دید بهترین سلاح فانتوم هستند.
و در نهایت توپ 20 میلیمتر M-61A-1 ولکان در زیر دماغهء فانتوم ئی بهترین سلاح در نبردهای داگ فایت این فانتومها بود.

در بعد زمینی و دریایی:
کمتر از نیمی از فانتوم ئی های ما توانایی حمل و شلیک موشکهای هدایت الکترواپتیکالی و لیزری AGM-65A و AGM-65B را داشتند(ایران تا سال 1357 2850 فروند موشک AGM-65A تحویل گرفته بود و سفارش خرید 300 فروند دیگر از این موشک به همراه 400 فروند AGM-65B دیگر در سال 1357 بسته شده بود که با وقوع انقلاب لغو شد)
فانتومهای ایرانی توانایی حمل انواع بمبهای سقوط آزاد از جمله M-117 و Mk-81/2/3/4 و بمبهای انگلیسی BL-755 CBU همچنین توانایی حمل راکت اندازهای LAU-61 به همراه راکت های 2.75 اینچی CBU-71 را داشتند.
همچنین با نصب کیتهای Mk.15 Snake Eye بر روی بمبهای سقوط آزاد Mk-82 بمبهای تاخیری Mk-82SE حاصل میشد.


پادکارهای الکترونیکی فانتومهای ایرانی شامل سه نوع پادکار بود:
1-AN/ALQ-87
2-AN/ALQ-101
3-AN/ALQ-131
این اخلالگر ها ی راداری بوسیلهء پاررازیتهای قوی و موثر خود بر روی رادار جنگنده های دشمن فانتوم هایمان را از گزند موشکهای دشمن دور میکرد.
همیشه دم سفیدهای ایرانی حین انجام ماموریت به یکی از این سه پادکار مجهز بودند علاوه بر داشتن گلوله های باریکه برای انحراف موشکهای راداری دشمن. 

ماموریتهای جنگی مهم: 

نبرد ظفار:با توجه به قدرت برتر نظامی ایران در خاورمیانه کشور عمان به علت نداشتند نیروی هوایی قوی و ارتشی نوین توانایی ایستادگی در برابر شورشیان ظفار که قصد برکناری حکومت سلطان قابوس را داشتند نداشت.
لذا با درخواست سلطان قابوس از شاه فقید ایران مبنی بر فرستادن نیروی های نظامی به این کشور در روز 20 آبان 1351 نخستین گروه سربازان ایرانی شامل 340 نفر از نیروی زمینی ایران وارد عمان شدند.در همان سال 32 فروند هلیکوپتر آگوستا بل 206 و آگوستا بل 205 هوانیروز شاهنشاهی به عمان ارسال شدند.تا دیماه سال 1352 نیروهای ایرانی در عمان به 5600 نفر رسید که از این میان 2400 نفر از تکاوران دریایی بودند.تا سال 1356 14682 نیروی ایرانی شامل 488 پرسنل نیروی هوایی ایران در عمان مستقر شدند.
نیروی هوایی ایران نقش مهمی در نبرد ظفار داشت C-130 های ایرانی وظیفهء ارسال مهمات و انتقال نیروهای ایرانی را بر عهده داشتند RF-4E های ایرانی در عمان علاوه بر شناسایی وضعیت شورشیان ظفار در خاک یمن جنوبی نیز ماموریتهای شناسایی بر عهده داشتند F-4D/E های ایرانی وظیفهء بمباران مواضع شورشیان را بر عهده داشتند.
در یک ماموریت شناسایی بر فراز یمن در روز 24 نوامبر سال 1976 یک فروند RF-4C نیروی هوایی یا به عبارتی دیگر RF-4E-61-MC نیروی هوایی به خلبانی شهید داریوش جلالی و ریو شهید یعقوب آصفی حین ماموریت مورد اصابت موشکهای سام 7 نیروهای یمنی قرار میگیرند 5 فروند سام 7 به سوی فانتوم آنها شلیک میشود نهایت تصمیم به خروج اضطراری میگیرند خلبان هر دو اسیر میشوند یعقوب آصفی در طول مدت اسارت خود به شهادت میرسد اما شهید داریوش جلالی با روی کار آمدن رژیم انقلابی ایران از سوی نیروهای یمن جنوبی تحویل رژیم میشود و در نهایت در کودتای نوژه دستگیر شده و به شهادت میرسد.
در دیماه سال 1356 نیروی هوایی 4 فروند F-4D خود را به پایگاه بیر الفلج نیروی هوایی عمان در نزدیکی شهر مسقط ارسال میکند به دنبال آن دو فروند C-130E نیروی هوایی ایران در این پایگاه مستقر میشوند.چند روز بعد چهار فروند فانتوم دی دیگر به همراه دو فروند سی 130 دیگر در آکادمی پرواز سلطان قابوس مستقر میشوند.بین 6 تا 10 فروند F-4D/E همیشه در عمان مستقر بودند و از این میان همیشه 4 الی 5 فروند از فانتومها آلرت بودند فانتومهای آلرت مجهز به بمبهای سقوط آزاد Mk-82 دو فروند موشک AIM-7E-2 اسپارو و توپ 20 میلیمتری(در فانتوم دی توپ SUU-23/A ) مجهز بودند.
فانتومهای ایرانی در عمان کبراهای صحرایی نامیده میشدند به سبب رنگ آمیزی و استتارشان. فانتومهای آلرت ایرانی و خلبانانش تنها 15 دقیقه به محض آماده باش اعلام کردن آمادهء نبرد میشدند و این فانتومها همیشه 12 فروند شرایک مستر نیروی هوایی عمان را پشتیبانی میکردند. 

پس از انقلاب: 

نبرد در کردستان:با اعلام رهبران حزب دموکرات کردستان ایران در تظاهرات ضد حکومتی(اعتراض به تغییر قانون اساسی) سال 1358 در ورزشگاه امجدیه تهران مبنی بر اینکه تا آخرین لحظه از حکومت شاهنشاهی ایران حمایت میکنیم و تا پای جان میجنگیم به تدریج کنترل شهرهای مهاباد و سنندج و... در اختیار نیروهای ضد حکومتی کرد قرار گرفت.
بنا بر فرمان جهاد آیت الله خمینی مبنی بر اینکه سپاهیان اسلام اجازه تهاجم و قتل عام مخالفان حکومت اسلامی در کردستان را دارند نیروی زمینی ارتش با ارسال ادوات زرهی و سربازان خود به کردستان و از سوی دیگر هوانیروز و نیروی هوایی نیز با اعزام پرنده های خود به کشتار عظیمی دست زدند.
فانتومهای نیروی هوایی نیز در این عملیات شرکت داشتند به خصوص فانتومهای اسکادران 31 و 32 شکاری پایگاه سوم شکاری شاهرخی همدان. 

وقوع جنگ ایران و عراق:

در روز 31 شهریور ماه 1359 جنگنده های عراقی با تهاجم خود به پایگاههای شکاری ایران قصد زمینگیر کردن نیروی هوایی ایران داشتند اما با توجه به نداشتن اطلاعات دقیق و جنگ افزاری مناسب تنها توانست تعدادی اندکی از هواپیماهای ما را ساقط کند و تنها به باندهای پروازی آسیب بزند.
در نخستین روز جنگ سه فروند MiG-23BN با راکت و بمب به فرودگاه مهرآباد حملهء مختصری داشتند در این حمله تنها توانستند به یک F-4E که در رمپ صها قرار داشت و به تازگی چکهای دوره ای خود را گذرانده بود آسیب زدند و یک راکت به کابین خلبان آن بر خورد کرده و آن را دو نیم کرد(لاشهء این هواپیما در قبرستان فانتوم پایگاه یکم شکاری قراردارد).
بنا بر آماده باش نیروی هوایی خلبانان و تکنسینهای اسکادرانهای 31 و 32 شکاری و 61 خود و فانتومهای خود را برای انجام نخستین عملیات نیروی هوایی بر علیه عراق آماده کردند.
دو ساعت بعد از نخستین حملهء عراق خلبانان اسکادرانهای فوق الذکر به اهداف زیر حمله کردند.
اهداف مورد نظر پایگاه الرشید در جنوب بغداد بود که مرکز آموزش نیروی هوایی عراق در این پایگاه قرارداشت سه اسکادران MiG-21MF و MiG-23BN و MiG-23MS در این پایگاه قرارداشت پایگاه دوم که موشد حمله قرار گرفت پایگاه الشعیبه در نزدیکی بصره بود.
نخست چهار فروند F-4E از اسکادران 31 شکاری مجهز به 6 بمب Mk.82 و دو موشک AIM-7E-2 به همراه دو موشک AIM-9P سایدویندر و یک اخلالگر الکترونیکی برای بمباران پایگاه الرشید با پرواز در ارتفاع پایین و با سرعت بالا عازم این پایگاه شدند.
دقایقی بعد از این حمله یک فرمیشن چهار فروندی فانتوم ئی از پایگاه ششم شکاری برای هدف قراردادن پایگاه الشعیبه با بمبهای Mk.83 عازم این پایگاه شدند.لیدر دسته خلبان سپید موی آذر هواپیمای شماره سه به خلبانی شهید علیرضا یاسینی و هواپیمای شماره سه به خلبانی کاپیتان مسعود اقدام و هواپیمای شماره چهار به خلبانی شهید بیژن فعلی زاده.با پرواز از فراز بندر دیلم و شهر قروه و رسیدن به شط العرب به فضای هوایی عراق وارد شده و پایگاه شعیبه را مورد هدف قراردادند.

حملهء 140 فروندی
دومین روز جنگ عراق شاهد بزرگترین حملهء هوایی به خاک خود بود 140 فروند جنگنده بمب افکن مهمترین پایگاههای نیروی هوایی عراق و مناطق حساس نظامی را بمباران کردند 120 فروند F-4E و 20 فروند F-5E بوسیلهء بمبهای سقوط آزاد Mk.82/3/4GP و بمبهای BL.755 CBU موشکهای هوا به زمین هدایت تلویزیونی AGM-65A نیروی هوایی عراق را زمینگیر کردند.فانتومهای شرکت کننده در این عملیات مجهز به موشکهای اسپارو و سایدویندر بودند.
اسکادرانهای شرکت کننده در این عملیات اسکادران 11 شکاری مهرآباد اسکادرانهای 31 و 32 شکاری همدان و اسکادران 61 و 62 بوشهر بودند.
در روز عملیات سرهنگ دادپی که در آن زمان فرمانده پایگاه ششم شکاری بودند در روز عملیات پیش از حمله در اتاق بریفینگ به خلبانان پایگاه چنین گفت:
امروز 140 فروند هواپیمای جنگنده نیروی هوایی در پاسخ حملهء عراق به ایران به این کشور حمله میکنند و سهم پایگاه ما از این عملیات 40 فروند F-4E میباشد.
در این عملیات چندین فروند Boeing 707-3J9C و Boeing 747-131F وظیفهء سوخترسانی به هواپیماهای شکاری را بر عهده داشتند همچنین رهگیرهای F-14A وظیفهء اسکورت و مراقبت از این پرنده ها را بر عهده داشتند.
در نخستین مرحلهء حمله به پایگاههای الرشید و الدجیل در نزدیکی بغداد و پایگاه الحریه در نزدیکی کرکوک موصل و پایگاه الشعیبه و تلیل و پایگاه البکر شمال بغداد و شهر کوت به همراه پالایشگاه الوصلیه و دو انبار مهم نظامی مورد هدف قرارگرفتند.
فانتومهای ایرانی حین حمله با فورمیشنهای 4 فروندی تقسیم میشدند و همواره یک فروند فانتوم شناسایی پشت هر دسته پرواز میکرد تا نتایج پس از حمله را ثبت کند.
8 فروند F-4E از اسکادران 11 شکاری مجهز به 6 بمب Mk.82 چهار بمب BL.755 و دو موشک اسپارو به همراه سه تانک سوخت خارجی در این عملیات شرکت داشتند(پیش از عملیات به اشتباه یکی از فانتوم ها که حامل راکت بود یکی از راکتهای آن روی باند 29 چپ فرودگاه مهرآباد پرت شده و موجب انفجار میشود)
همچنین یک فروند RF-4E اسکادران 11 شناسایی تاکتیکی نیز در این عملیات شرکت میکند.
این عملیات با موفقیت همراه بود و نیروی هوایی عراق را برای مدتها فلج کرد.
در این روز سه فروند F-4E از دست رفت دو فروند در عراق مورد اصابت موشک قرار گرفتند و یک فروند حین تیک آف از پایگاه شاهرخی ساقط شد و خلبانانش به شهادت رسیدند(خدابخش عشقی پور و عباس اسلامی نیا)
همچنین در این روز 10 فروند F-4E پایگاه سوم شکاری به علت تمام شدن سوخت مجبور به فرود اضطراری در خارج از پایگاههای خود شدند همچنین چندین فروند از فانتومهای پایگاه یکم و ششم شکاری به این مشکل دچار شده و در پایگاه شاهرخی فرود اضطراری داشتند.

فانتومهای ایران در جنگ ایران عراق نقش بسیار مهمی داشتند بمباران پایگاه های حیاتی مهم شرکت در جنگ نفت از طریق شکار کشتیهای نفتکش درگیری با هواپیماهای جنگنده و..... از وظایف این پرنده ها به شمار میشرفت.
عملیات مروارید ولفجر هشت حمله به راکتور تموز و.... از عملیاتهای مهم این پرنده در نیروی هوایی ایران به شمار می رفت.مجموعا طبق اخبار تایید شده ؟ فروند F-4E از سال 1357 تا سال 1367 ساقط شدند که از این میان ؟سانحه که منجر به نابودی فانتومها شده تایید گردیده.
همچنین از سال 1359 الی 1367 ؟ سانحه منجر به نابودی F-4D رخ داده که از این میان ؟ سانحه تایید شده و صحت بقیه حوادث هنوز مشخص نیست.
همچنین از سال 1359 الی 1367 تعداد RF-4E های ساقط شده ؟ فروند میباشد که از این میان ؟ فروند ثابت شده است.
بنابر این ؟ سانحه منجر به نابودی فانتومها از سال 1357 الی 1367 رخ داده که از این میان ؟ سانحه تایید شده است.

 

سوانح پس از جنگ:تعداد سوانح منجر به نابودی فانتوم ها پس از سال 1367 دقیقا مشخص نیست.
اما تنها موارد زیر تایید گردیده اند:
دیماه 1371:یک فروند F-4E به علت نقص فنی در موتور دچار سانحه شده و خلبانان آن کشته میشوند این جنگنده متعلق به اسکادران 91 شکاری بود.

بهمن ماه 1373:یک فروند F-4E با شماره سریال 6618-3 هنگام پرواز آموزشی به علت نقص فنی در موتور درون آبهای خلیج فارس سقوط میکند و خلبان و دانشجو کشته میشوند.

7 اردیبهشت ماه 1379:در این سانحه هر دو خلبان کشته شده علت سانحه مشخص نشد محل سانحه شرق دهدشت اعلام شد.

6 خرداد ماه 1381:یک فروند F-4E ساعت 9:30 صبح روز دوشنبه در رودخانه شور اول در فاصلهء 20 کیلومتری بندعباس به میناب سقوط کرد خلبانان اجکت کردند ولی هواپیما به سرعت به درون روخانه رفت و منفجر شد.علت این سانحه هیچگاه اعلام نشد.

آبان ماه 1382:یک فروند F-4E متعلق به اسکادران 31 شکاری حوالی شهر ایجرود از توابع استان زنجان (حدود 60 کیلومتری جنوب غربی زنجان) دچار سانحه شد و هر دو خلبان آن کشته شدند علت این سانحه هیچگاه اعلام نشد.

مردادماه 1387:یک فروند F-4E متعلق به اسکادران 91 شکاری به علت نقص فنی دچار سانحه شد و خلبانان آن کشته شدند خبر این سانحه در هیچ خبرگذاری درج نگردید.

سوانح پس از جنگ RF-4E:
سال 1381:یک فروند فانتوم شناسایی به علت نقص فنی سقوط کرد این هواپیما با شماره سریال 6511-2 متعلق به اسکادران 31 شناسایی همدان بود و در سال 1379 اورهال شده بود و تنها فانتوم نهاجا با استتار آبی رنگ بود.

سوانح F-4D پس از جنگ:
هرگز آمار دقیقی از سوانح این مدل فانتومها پس از جنگ وجود ندارد اما تنها مورد ذکر شده در خبرگذاریها:
5 آذر 1386:در ظهر این روز در حین انجام مانور بسیج در دریای عمان یک فروند F-4D اسکادران 101 شکاری حین پرواز در ارتفاع بسیار پایین به علت نقص فنی به سطح دریا برخورد کرد و متلاشی شد خلبانان آن کشته شدند.شکارهای فانتومهای ایرانی:84 شکار از سوی فانتومهای ایرانی ثبت شده که 67 مورد آن تایید گردیده.
تعداد شکار هر یک از پرنده های عراقی به شرح زیر:
Mirage F.1EQ-6=1
Tu-22B=1
MiG-23BN=21
MiG-23MS=6
MiG-23MF=2
MiG-21MF=16
Su-22M3K=6
Su-22M4K=2
Su-20=4
Super Etandard=1
Mirage 5SDA=1
An-26TV=3
SA.321GV=1
Mil Mi-25=1
Bell-214ST=1

از این میان 7 شکار متعلق به پایگاه یکم شکاری
38 شکار متلق به پایگاه سوم شکاری
15 شکار متعلق به پایگاه ششم شکاری
4 شکار متعلق به پایگاه هفتم شکاری
2 شکار متعلق به پایگاه نهم شکاری
و یک شکار متعلق به یکی از فانتومهای مستقر در پایگاه دزفول


تصویری از فانتوم 6611-3 که در عملیات مروارید بوسیلهء موشکهای AGM-65A خود چندین ناوچهء اوزا 1 و اوزا 2 را در عملیات مروارید ساقط کرد این فانتوم ابتدا در اسکادران 61 بود و سپس در روزهای پایانی جنگ به اسکادران 31 منتقل شد.


تصویر فانتوم دی نیروی هوایی با شماره سریال 6712-3 و کد 86904 که در زمان جنگ از فانتومهای ارسالی اسکادران 71 به پایگاه چهارم شکاری بود این فانتوم درروز 12 مهرماه سال 1359 بوسیلهء یک موشک AIM-9P یک MiG-21MF نیروی هوایی عراق را ساقط کرد.
ادامه دارد...